Π ο ί η σ η …

(1)

Η κυρά Μαρία η γειτόνισσα

γύρισε πίσω με λιγοστά τρόφιμα… νέες αυξήσεις…

Οι οδοκαθαριστές απεργούν…

τα απορρίματα κι αυτά λιγοστά…

Οι κάδοι καμμένοι…

Τα τσιγάρα ακρίβηναν … θα τα μοιραζόμαστε…

Οι τοίχοι βαμμένοι με συνθήματα…

“Κλείστε την τηλεόραση! Βγείτε στους δρόμους!”

Η σύνταξή σου μειώθηκε… 310 ευρώ…

Φταις , γιατί κάθε βράδυ γιαούρτι έτρωγες

Μεβγάλ 2%

Τα φάρμακα τα πληρώνεις …

μπορείς και να πεθάνεις

Είσαι αναλώσιμος κι ανώνυμος…

Η πατρίδα να σωθεί…

Οι τραπεζίτες ξημεροβραδιάζονται…

Σχεδιάζοντας νέες ληστείες

με τις ευχές Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε.

Ο γιωργάκης αντιεξουσιαστής στην εξουσία…

Είσαι καπιταλιστής άνεργε…

κι εσύ, με τα 480 ευρώ…

σκέψου 23% ΦΠΑ και στα προφυλακτικά…

θα γαμάς με δική σου ευθύνη…

τα κρούσματα Aids αυξήθηκαν…

Ένοχος είσαι…

Άφησες να σε κλέβουν…

Θυμάσαι; Ζητωκραύγαζες τους ολυμπιονίκες…

Τώρα πλήρωσε!

Οι κάμερες σε ρουφιανεύουν…

και τα κινητά τηλέφωνα…

Εσύ απλά τα πληρώνεις…

Όπως και τους μπάτσους

που σε προστατεύουν…

Κάτσε καλά στο κλουβί σου!

Μη βγεις στους δρόμους, μη βρίζεις, μην σπας…

Οι Ζητάδες θα σε σκοτώσουν…

Ο Δίας θα σε τιμωρήσει…

Δούλεψε υπερωρίες…

Οι τραπεζίτες θα σε κάψουν…

Οι τηλεπαρουσιαστές κλαίνε μαζί με το Βγενόπουλο…

Εσύ άνεργε, απολυμένε, φοιτητή, συνταξιούχε, εργαζόμενε,

καπιταλιστή,

μη βρίζεις…

Ο γιωργάκης αντιεξουσιαστής…

Του τα χρωστάς…

Είσαι ένοχος πού’ριξες στη φτώχεια το κράτος…

Η εξεταστική επιτροπή της Βουλής

εξετάζει τα σκάνδαλα…

Ο Χριστοφοράκος εθεάθη στις Μαλβίδες…

Εσύ έχεις θέα τον καμπινέ του απέναντι διαμερίσματος…

Ο τουρισμός καταρρέει…

Οι ναυτεργάτες θα οδηγηθούν στη φυλακή…

Παράνομη και καταχρηστική η απεργία!

ΣΕΚΑΠ, ΕΛΒΟ, ΠΥΡΚΑΛ, ΕΘΕΛ…

Νυν υπέρ πάντων η σωτηρία της πατρίδος!

Πέντε εκατομμύρια έλληνες μεταναστεύουν…

Οι τράπεζες να σωθούν!

Η Ελβετία κατά τύχη ουδέτερη πάντα χώρα…

Άλλοι δύο σήμερα αυτοκτόνησαν…

δεν άντεξαν την πτώχευση…

Το κράτος δεν αυτοκτονεί.

Θα ξεπουλήσει μουσεία, νησιά και την αξιοπρέπειά σου…

Θα φτιάξει τάφους, μαυσωλεία…

Υπέρ των αγνώστων πολιτών, ηρωικά πεσόντων,

 υπέρ Τραπεζιτών κι εφοπλιστών…

Οφείλεις να θυσιαστείς

για να πνεύσουν ούριοι άνεμοι…

Η Τροία σε περιμένει…

Ξεφύλλισα τη μυθολογία…

Η θυσία της Ιφιγένειας εν Αυλίδι…

Η πατρίδα να σωθεί…

Τραπεζίτες, εφοπλιστές και παπάδες…

Στις φυλακές τρεις θάνατοι από ναρκωτικά…

Το ίδιο και στην πλατεία Ναυαρίνου…

Οι μετανάστες φταίνε…

πουλάνε μόνο CD…

Το ΙΚΑ καταρρέει…

Ο Αγγέλου ελεύθερος…

με τετρακόσιες χιλιάδες εγγύηση…

Πολλά είναι!

Δεν έκλεψε τόσα…

Δέκα γραμμάρια ηρωίνη – δέκα χρόνια κάθειρξη…

Ο Αγγέλου θ’ αθωωθεί να μου το θυμηθείτε…

Εσύ, εσύ, εσείς!

Πώς θ’ αθωωθείτε;

Βγείτε στους δρόμους!

Ξεχυθείτε με σημαίες!

Κόκκινες! Μαύρες! Μαυροκόκκινες!

Κάψτε δημόσια κτίρια!

Κρεμάστε τους αντιεξουσιαστές της κυβέρνησης!

Τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και παπάδες

κρεμάστες τους!

Βάψτε με αίμα πλατείες και δρόμους!

Φέρτε την κόκκινη ανάπτυξη…

την κόκκινη επανάσταση!

Πάρτε τον πλούτο

μοιραστείτε τον!

Έχετε να κοιμηθείτε τώρα και να φάτε…

Και σχολειά να πάνε τα παιδιά σας…

Και φάρμακα…

Κι εργοστάσια να δουλέψετε…

Κτίστε τον κομμουνισμό…

Κι ένα νεκροταφείο καπιταλιστών τεράστιο κτίστε…

Και μετά κάψτε το κι αυτό!

Δεν θέλουμε να θυμόμαστε..!

Σύντροφε ήρθε η ώρα της επανάστασης…

                                                                                (Θεσσαλονίκη, 23 Ιούλη 2010)

 

 

                                  …………………………………………………………………………….

(2)

Ένας χρόνος πέρασε… Θυμάσαι;

Η κυρά Μαρία ζητιανεύει

στις λαϊκές αγορές…

Άλλοι λένε πως πέθανε…

από ασιτία.

Οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν…

Ξέχασαν να βάλουν ΦΠΑ 23%

για να μειωθεί το έλλειμμα. 

το νερό νεράκι θα πεις…

Μη τολμήσεις να ζητήσεις πορτοκαλάδα…

Εργασιακή εφεδρεία… ελαστική εργασία…

κλωνοποιημένη εργασία… μεταλλαγμένη εργασία…

ανεργία…

καταθέσεις 600 δις στην Ελβετία…

Μαζί τα φάγαμε.

Ο σερβιτόρος έφαγε την τσιπούρα του Πάγκαλου…

Οι οδοκαθαριστές απεργούν…

Τα σκουπίδια είναι υγιεινά…

Κι αυτοί με γραβάτες πια θα δουλεύουν…

Πήρε τέλος και η χρόνια διαμάχη…

Ένα άσυλο μονάχα υπάρχει..

Των ανιάτων ψυχασθενών…

Ας τους κλείσουμε μέσα να ησυχάσουμε…

Το ΣΤΕ αποφάσισε…

Το μνημόνιο είναι συνταγματικό…

Όπως και το μεσοπρόθεσμο…

Και το μακρυπρόθεσμο…

Και εις τους αιώνας των αιώνων

Αμήν…

Καθάρματα!

Να σωθεί η πατρίδα…

Οι τραπεζίτες, οι πολυεθνικές…

Να σωθεί το κεφάλαιο…

Καθάρματα!

Οι τραμπούκοι επιβιώνουν…

Οι ρουφιάνοι, οι προβοκάτορες επιβιώνουν…

Εσύ..;

Νέα έξυπνα τραπεζιτικά επενδυτικά προγράμματα…

Γρήγορη ασφαλής ισόβια κάθειρξη…

Η επανάσταση του 1821…

Η απελευθέρωση του 2011…

Ψωμί-παιδεία-ελευθερία…

Κατά την οθωμανική αυτοκρατορία

επιβάλλονταν κεφαλικός φόρος..

Τυχεροί… Αχρείοι…

Κατά την κατοχή θρηνούσαν πολλά θύματα

της ναζιστικής θηριωδίας…

Δ.Ν.Τ., Ε.Ε., Ε.Κ.Τ.

Η εκκλησία μοιράζει σισσίτια…

υποταγή… υπομονή… έχει ο θεός…

Όσοι αδαείς προσέλθετε…

Το Όρος στα άδυτα του χρηματιστηρίου…

Για τη σωτηρία της ψυχής σας!

το σαρκίον είναι βδελυρόν..!

Νηστεία και προσευχή…

Ληστεία και προσταγή…

Καθάρματα!

Απολύονται γιατροί, νοσοκόμοι…

Οι εγχειρίσεις θα γίνονται με κάμερες…

υψίστης ασφαλείας!

Δάσκαλοι απολύονται…

κλείνουν σχολειά…

Ένα το Ευαγγέλιο…

Ένας ο πρωθυπουργός…

Ένα και το βιβλίο…

Ο Αλή-μπαμπάς και οι σαράντα κλέφτες…

Τρακόσιοι, χίλιοι, δέκα χιλιάδες…

Στοπ! Το παραμύθι χαλάει…

Ε, ε, ε! Ο, ο, ο!

Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε απ’ εδώ, ουστ!

Το είπανε το μνημόνιο συνταγματικό…

Πάρτε και το Σύνταγμα και φύγετε απ’ εδώ, ουστ!

Ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα;

Καραμανλής ή τανκς,

Μεσοπρόθεσμο ή τανκς.

Οι καιροί δεν αλλάζουν…

Καθίστε στα σπίτια σας…

Ανοίχτε τις τηλεοράσεις!

Διαταγή γιωργάκη…

Η δημοκρατία να σωθεί…

Η δικτατορία να εδραιωθεί…

Η ώρα του λαού…

Είδες; Ο Αμέτ πώς αγαπάει την Εμινέ..;

Το καμπινέ σου πλημμύρισε

απ’ τα σκατά των Υπουργών…

Ελλάς, ελλήνων χριστιανών,

Καρατζαφέρη και όλων των χρυσαυγιτών…

Οι μετανάστες φταίνε…

Πουλάνε πάμφθηνα…

Έι μαγαζάτορες… ξυπνάτε!

Τα τσιμπούρια μπήκαν στ’ αυτιά σας

κι ούτε τ’ ακούτε…

Ο Καμπουράκης άλλαξε μπλουζάκι…

Κι η Τρέμη χτένισμα…

Σημασία έχει ο εύληπτος ορθός λόγος…

Καθάρματα!

Βγήκαν στην πόλη οι οχτροί…

Στα πράσινα όλοι οι οχτροί…

Τα χημικά, ευγενή αέρια….

Τα γκλομπς, εκπαιδευτικά παιχνίδια…

Οι γιαγιάδες φταίνε…

Διαμαρτύρονται αντεθνικά…

Κι ο παππούς με την αντιασφυξιογόνα μάσκα…

αργεί να πεθάνει…

Οι συντάξεις δεν φθάνουν για όλους…

Και οι φοιτητές… θέλουν να σπουδάζουν…

και να εργάζονται…

Και οι άνεργοι… και οι πολύτεκνοι…

Η πατρίδα να σωθεί.

Πλατεία Συντάγματος – πλατεία Τιεν Ανμέν …

Για να μη ξεχνάτε… πως υπάρχουν χειρότερα…

που θα ‘ρθούνε…

Είναι θέμα επιλογής… ή επιβολής…

Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο.

Κι αυτοί απ’ την άβυσσο…

Καταζητούνται 255 ναι-ετζήδες…

Τρώνε μόνο… προς το παρόν…

γιαούρτι κι αυγά…

στη μάπα…

Εσύ; Εσείς; Πώς θ’ αντισταθείτε;…

Πώς θα επιτεθείτε;…

Βγείτε στους δρόμους!

Ξεχυθείτε με σημαίες!

Κόκκινες! Μαύρες! Μαυροκόκκινες!

Κάψτε δημόσια κτίρια!

Κρεμάστε τους αντιεξουσιαστές της κυβέρνησης!

Τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και παπάδες

κρεμάστες τους!

Βάψτε με αίμα πλατείες και δρόμους!

Φέρτε την κόκκινη ανάπτυξη…

την κόκκινη επανάσταση!

Πάρτε τον πλούτο

μοιραστείτε τον!

Έχετε να κοιμηθείτε τώρα και να φάτε…

Και σχολειά να πάνε τα παιδιά σας…

Και φάρμακα…

Κι εργοστάσια να δουλέψετε…

Κτίστε τον κομμουνισμό…

Κι ένα νεκροταφείο καπιταλιστών τεράστιο κτίστε…

Και μετά κάψτε το κι αυτό!

Δεν θέλουμε να θυμόμαστε..!

Σύντροφε ήρθε η ώρα της επανάστασης…

                                                (Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2011)

 

                           ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΤΖΑΜΑΔΑΝΗΣ                                

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ-ΠΟΙΗΤΗΣ, Μέλος της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων Θεσ/νίκης  και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

————————————————————–

Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

 

«Αρχίζουμε», ακούστηκε η φωνή του υποβολέα..

Οι ηθοποιοί βγήκαν όλοι στη σκηνή.. Έλειπε ο πρωταγωνιστής.. «Αρχίζουμε» φώναξε πάλι ο υποβολέας.. Όλοι άρχισαν να ψάχνουν τον πρωταγωνιστή μέχρι κι ο σκηνοθέτης κι ο υποβολέας.. Οι ηθοποιοί άρχισαν ν’ αυτοσχεδιάζουν.. Οι θεατές ανησύχησαν, .. δυσανασχέτησαν… ο πρωταγωνιστής άφαντος… και τότε ο παραγωγός άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο.. τον ακολούθησαν οι ηθοποιοί.. κι ύστερα οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι σε στάση προσοχής… κάποιοι άβολα, αμήχανα μα οι περισσότεροι με ιδιαίτερη έπαρση «Σε γνωρίζω από την κόψη που με βιά μετράει τη γη…» ύστερα συνέχισαν όλοι μ’ εμβατήρια εθνικοπατριωτικά «Εγώ είμ’ εγώ ευζωνάκι τρανό…», «Έχω μια αδελφή μια κούκλα αληθινή την λένε Βόρειο Ήπειρο…», μέχρι και το «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών» ακούστηκε… Θεατές κι ηθοποιοί παραληρούσαν.. Ο πρωταγωνιστής άφαντος.. Κανείς πια δεν νοιαζότανε γι’ αυτόν… Κι έξαφνα μια φοβερή έκρηξη ακούστηκε και το θέατρο κατέρρευσε.. καταπλακώνοντας ηθοποιούς και θεατές, παραγωγό, σκηνοθέτη κι υποβολέα… Το πτώμα του πρωταγωνιστή δεν βρέθηκε ποτέ και πουθενά.. παρά τις εξονυχιστικές έρευνες που ακολούθησαν.. Κι ύστερα όλοι ρωτούσαν όλους «μήπως είδατε τον πρωταγωνιστή;».. Μέχρι και σ’ εμένα φθάσανε σ’ άλλη πόλη «μήπως είδατε τον πρωταγωνιστή;».. Κι εγώ τους απαντούσα «τον πρωταγωνιστή είπατε;.. Πρωταγωνιστές είναι όλοι αυτοί που δεν είναι ηθοποιοί… δεν είναι θεατές της παράστασης της κρατικής σκηνής… Είστε εσείς που ξέρετε καλά κι απ’ έξω τους διαλόγους και το χιλιοπαιγμένο σενάριο.. κι ανέχεστε να σας εμπαίζουν.. Εσείς άνεργοι, απολυμένοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, νέοι, είστε οι πρωταγωνιστές.. Εσείς γκρεμίσατε το θέατρο και θάψατε παραγωγό, σκηνοθέτη, ηθοποιούς, θεατές κι υποβολέα.. Μετά από αυτά, όπως αντιλαμβάνεσθε, με συλλάβανε και με συνοπτικές διαδικασίες με κλείσανε σ’ εθνικό σωφρονιστικό ίδρυμα…. Κάθε βράδυ εκρήξεις συγκλονίζουν την πόλη.. Όλες τις πόλεις.. θέατρα-δημόσια κτίρια καταρρέουν.. Και κάθε πρωί οι αγορές κι οι δρόμοι σφύζουν… από πρωταγωνιστές..

23.7.2011

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Γ. Τζ.

————————————————————-

                                     ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

                                                                                                                                                                                            του Τάσου Λειβαδίτη

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

Σχόλια
  1. Ο/Η Ιωσήφ λέει:

    Η εξουσία πάντοτε ίδια. Φροντίζει να αναπαράγεται από την δήθεν καταστροφή της και να επουλώνει πάραυτα τις πληγές της …

    ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΜΙΑΣ ΚΑΛΠΗΣ

    Κι ας ήταν Κυριακή απόγευμα, μελαγχολικό, απ’ εκείνα τα κρύα του Δεκέμβρη. Η φτώχεια ίδια κι απαράλλαχτη. Έβδομη μέρα είχε να βάλει κάτι στο στόμα του, αξύριστος, άπλυτος, ρακένδυτος. Ψιχάλες ξεκίνησαν από ψηλά και το κορμί του απαλά αγγίξανε. Φανταζόταν πως ήταν ψίχα από ψωμί κι άνοιξε το στόμα του με τα σάπια δόντια, αρρωστημένα κι αυτά όπως όλο του το σώμα, μήπως και την πείνα του χορτάσει. Τίποτε, απολύτως τίποτε. Το στομάχι του συχνά διαμαρτυρόταν, τώρα ακόμη πιο πολύ. Οι δυνάμεις λιγότερες. Οι ελπίδες για επιβίωση όλο και ξεμάκραιναν.

    Πολλοί οι κάδοι σκουπιδιών, λίγο το περιεχόμενο. Σ’ εκείνη τη γωνιά του σχεδόν εγκαταλελειμμένου δρόμου, εκείνο το απόγευμα μπήκε μέσα στον κάδο, σιγοκλαίγοντας. Απ’ έξω έγραφε με μεγάλα, ζωηρά γράμματα «κάλπη», ναι εκείνο το ευρηματικό ειρωνικό «σύνθημα» των αναρχικών, που τόσο μα τόσο δίκιο είχαν. Κούρνιασε μήπως κι έβρισκε λίγη ζέστη παραπάνω. Το καπάκι το έκλεισε, η οσμή από τα σκουπίδια, έντονη. Δεν τον πείραζε, καθόλου δεν τον ενοχλούσε. Είχε γίνει ένα μ’ αυτά, ήταν κάτι από αυτά, μέρος δικό τους, κάτι σαν αυτά. Τουλάχιστον έτσι ένιωθε μέχρι τη στιγμή που τα μάτια του σφάλισε κι έδωσε απλόχερα την ψυχή του, πίσω στον Δημιουργό. Τον ανακάλυψαν την επόμενη μέρα κάποιοι περαστικοί. Αγνώστων στοιχείων άνθρωπος για την αστυνομία, άγνωστος για τον πολύ τον κόσμο. Τα στοιχεία όχι μόνο της ταυτότητας του αλλά και του ίδιου του σώματος του, τα γνώριζαν μόνο οι κακουχίες, ο υποσιτισμός και η απομόνωση. Ακόμη μία ψυχή μέσα στην κάλπη. Σ’ εκείνη την βρώμικη κάλπη που από μέσα της ξεπήδησαν βρωμιάρηδες, αλήτες, καταχραστές. Σ’ εκείνη εκεί την κάλπη, που τη ζωή του έδωσε κάποιος άσημος αλλά αγνός, ήρεμα, μελαγχολικά, εκείνο το ψυχρό βράδυ του Δεκέμβρη…

    Ιωσήφ Νικολαίδης
    Δικηγόρος

  2. Ο/Η flogas λέει:

    1η παραλαγή του μύθου: Δυστυχώς ο πρωταγωνιστής την είχε κανει. Δεν είχε άθει το ρόλο του για το έργο που παιζόταν, είχε μάθει τα λόγια από άλλο έργο και δεν ήξερε τι να κάνει. Οπότε άφησε τους θεατές και τους ηθοποιούς στα κρύα του λουτρού και την έκανε, κρυμμένος στο καμρίνι του. Μόνο που λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Το κτήριο έπεσε και τον πλάκωσε κι αυτόν μέσα στο καμαρίνι του.
    2η παραλαγή του μύθου: Ο πρωταγωνιστής καθόταν στο καμαρίνι του και άφηνε τους θεατές και τους ηθοποιούς να τον ψάχνουν. Έλεγε: «Που θα πάει, θα έρθουν να με αναζητήσουν». Όμως κάτι μέσα του, δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Έλεγε:»Δεν μπορεί, τώρα που ήρθε η ώρα της παράστασης, εγώ να κάθομαι να περιμένω ακούγοντας τις φωνές». Και έτσι ξαφνικά σηκώθηκε και βγήκε επάνω στη σκηνή. «Εδώ είμαι», είπε. Και το πλήθος ξέσπασε σε ουρανομήκεις ζητωκραυγές. Άρχισε να απαγγέλει τα λόγια του και το ίδιο έκαναν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί. Το έργο είχε εκπληκτική επιτυχία και κάθε μέρα, συνέρρεαν όλο και περισσότεροι θεατές, για να το παρακολουθήσουν. Έκανε κυριολεκτικά πάταγο, τόσο που ακούστηκε σε όλο τον κόσμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s