Εφημερίδα Φλεβάρης ’08

ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΚΡΙΣΗΣ…

Η βρώμα και η σήψη που αναδύεται όλο τον τελευταίο χρόνο μέσα από τις αποκαλύψεις για τα δομημένα ομόλογα, την ανεξέλεγκτη εξουσία υπουργών που κάνουν παράνομες μεταγραφές των παιδιών τους, διορίζουν ημετέρους, χτίζουν αυθαίρετα, τα πολιτικά-οικονομικά κυκλώματα που λυμαίνονται τη δημόσια περιουσία και κρατάνε σιωπηλούς ομήρους χιλιάδες συμβασιούχους και ανέργους, τα δημοσιογραφικά κυκλώματα που εκβιάζουν ενώ εκατομμύρια ευρώ αλλάζουν προκλητικά χέρια μπροστά στα μάτια μας, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου μιας ευρύ­τερης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης.

Είναι οι καρποί και τα κατορθώματα του νεοφιλελευθερισμού και της «απελευθέρωσης των αγορών», που επιβλήθηκε την τελευταία 20ετία σαν η νέα μεγάλη ιδέα και ορθοδοξία παγκοσμίως και στην Ελλάδα. Όπως, λίγο πιο πριν οι υποκλοπές, οι απαγωγές των πακιστανών, τα εκκλησιαστικά κυκλώματα των «βαβύληδων», τα παραδικαστικά κυκλώματα, ήταν καρποί και κατορθώματα μιας άλλης μεγάλης εκστρατείας «ενάντια στην τρομοκρατία», την καταπολέμηση του «ισλαμικού κινδύνου» και της έντασης του κρατικού αυταρχισμού διεθνώς.

Η τριετία που πέρασε απέδειξε ότι ο «βασιλιάς δεν είναι απλά γυμνός», είναι άπληστος και επικίνδυνος για τη ζωή και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων. Τα οράματα της «ισχυρής Ελλάδας» και των «εθνικών στόχων» του ευρώ και της Ολυμπιάδας έδωσαν τη θέση τους στην «επανίδρυση του κράτους» και το «σεμνά και ταπεινά», αλλά δεν κατάφεραν να «χρυσώσουν» τη βίαιη ταξική πολιτική ενάντια σε όλους εμάς. Η λιτότητα, η ακρίβεια, η ανεργία συνέχισαν να διογκώνονται, ενώ κάποιοι εξακο­λουθούν να θησαυρίζουν.

Είναι πια καθαρό σχεδόν σε όλους ότι η ΝΔ ήρθε στην εξουσία με έναν ανομολόγητο στόχο. Να προχωρήσει και να ολοκληρώσει τις επιθέσεις που ξεκίνησαν οι κυβερνήσεις Σημίτη και σκάλωσαν στην συνεχή αντίσταση των εργαζόμενων σε όλα τα μέτωπα: στο ασφαλιστικό, στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, της παιδείας και της υγείας, στην επιβολή ελαστικών εργασιακών σχέσεων και κατάργησης των συμβάσεων, στην ένταση του κρατικού αυταρχισμού μέσα και από την ενεργή συμμετοχή σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις από τη Γιουγκοσλαβία και το Κόσοβο, μέχρι το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη και το Λίβανο.

Η κατάσταση αυτή επιδρά άμεσα σε μια σειρά κοινωνικών στρωμάτων που αδυνατούν οικονομικά να καταφύγουν στη δικαιο­σύνη με συνέπεια να μειώνονται συστηματικά οι υποθέσεις των μικρότερων δικηγορικών γραφείων. Ταυτόχρονα, οι αυταρχικές και φιλο-εργοδοτικές παρεμβάσεις ανώτατων στελεχών της δικαστικής εξουσίας, οι κάθε άλλο παρά τυφλές αποφάσεις της, οι υπερεξουσίες που τρέφουν παραδικαστικά κυκλώματα την έχουν οδηγήσει σε ανυποληψία. Η κατάσταση αυτή έχει σαν συνέπεια ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός συναδέλφων να περιθωριοποιείται επαγγελματικά και να οδηγείται με ταξικούς όρους στην υπαλληλοποίηση, την υποαπασχόληση και τη βίαιη έξοδο από τη δικηγορία.

Ταυτόχρονα, σε διεθνές επίπεδο, η οικο­νομική κρίση που βαθαίνει και το σπάσιμο της φούσκας στα χρηματιστήρια οξύνει το διεθνή ανταγω­νισμό, πιέζοντας ακόμα περισσότερο τις αστικές τάξεις να προβούν ταχύτερα στις προγραμματισμένες κοινωνικές αναδιαρθρώσεις. Αναδιαρθρώσεις που στο χώρο της δικηγορίας παίρνουν τη μορφή της «απελευθέρωσης του επαγγέλματος» ή με άλλα λόγια της πίεσης για την ενίσχυση των τάσεων μετατροπής της δικηγορίας σε τομέα κεφαλαιουχικών επενδύσεων με ταυτόχρονη καταστρατήγηση του υπερασπιστικού ρόλου του δικηγόρου (ίδρυση κεφαλαιουχικών εται­ρειών, είσοδος στο επάγγελμα πολυμορφικών εται­ρειών δικηγόρων-λογιστών-εκτιμητών, κατάργηση των μορφών αναδιανομής εισοδήματος, όπως μέσω των γραμματίων προείσπραξης κλπ). Και βέβαια η κατάργηση των δημοκρατικών δικαι­ωμάτων στο όνομα της «αντιτρομοκρατικής εκστρα­τείας» και η επιθετική ιμπεριαλιστική πολιτική των πολέμων σαρώνει στο διάβα της όλες τις κατακτη­μένες με αίμα εγγυήσεις των συνταγμάτων και των διεθνών συνθηκών.

…και ΑΓΩΝΩΝ

Είναι όμως επίσης φανερό, ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν κατορθώσει μέχρι σήμερα να υλοποιήσουν στην κοινωνία όλο αυτό το προκλητικό πρόγραμμα επιθέσεων για χάρη των κερδών του κεφαλαίου. Παρά την υποβάθμιση των όρων διαβίωσης και δικαιωμάτων των από κάτω, η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας των εργαζόμενων και των νέων έχει οδηγήσει σε αυξανόμενη ένταση των αγώνων και της αντίστασης όλα τα τελευταία χρόνια. Στριμωγμένη από τα σκάνδαλα και την επίμονη αντίσταση όλο και περισσότερων κοινωνικών στρωμάτων η ΝΔ φαίνεται όλο και πιο απομονωμένη, αδύναμη και παραλυμένη. Και γι’ αυτό ακόμη πιο επικίνδυνη για τυφλές και προκλητικές επιθέσεις σε βάρος μας. Αυτή φαίνεται, όλο και πιο καθαρά, να είναι η μοίρα κάθε πολιτικής δύναμης και της αντιπολίτευσης που προσαρμόζεται ή συμβιβάζεται με τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες και επιθέσεις.

Δεν είναι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά οι αγώνες μας καταγράφουν επιτυχίες και βάζουν σοβαρά εμπόδια στην υλοποίηση μέτρων σε βάρος μας αλλά και στην ικανότητα της κυβέρνησης να εξασφαλίσει την οποιαδήποτε συναίνεση στην πολιτική της. Ο μεγαλειώδης αγώνας των φοιτητικών καταλήψεων, η μεγαλειώδης επιστροφή των εργαζόμενων στο προσκήνιο στις γενικές απεργίες στις 12 Δεκέμβρη 2007 και στις 13 Φλεβάρη 2008 έχουν οδηγήσει σε συνολική κρίση του πολιτικού συστήματος ενώ όλο και περισσότερος κόσμος στρέφεται προς τους αγώνες και την αριστερά. Η εικόνα αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα. Από τη Γαλλία μέχρι τη Βολιβία και τη Βενεζουέλα, το Ιράκ και την Παλαιστίνη ισχυρά κινήματα συγκρούονται επίμονα αναζητώντας τις δικές τους εναλλακτικές λύσεις στην κρίση και τις βαρβαρότητες του συστήματος.

Σ’ αυτή τη νέα φάση που ξεκινάει περισσότερο από ποτέ απαιτείται ένα πρόγραμμα συνδικαλιστικής και κοινωνικής δράσης για τη συστράτευση των ασθενέστερων στρω­μάτων της δικηγορίας με τους εργαζόμενους και τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από τα αντιλαϊκά μέτρα.

Απέναντι σ’ αυτό το νέο χάρτη, η διαμαρτυρία και η πρόσκληση για αντίσταση δεν αρκεί. Πολύ περισσό­τερο δεν είναι αρκετές οι αντιστεκόμενες ομάδες ειδημόνων (δικηγόρων, νομικών ή άλλων). Με προφανώς αυξημένη ευθύνη κάθε δικηγόρου να εκπληρώσει τον κοινωνικό του ρόλο ως υπερασπιστή δικαιωμάτων και ελευθεριών, είναι απαραίτητο σήμερα να περπατήσουμε σε νέους δρόμους. Αυτούς της επικοινωνίας, των ενωτικών πρωτοβουλιών και της κοινής δράσης με τα πιο ριζοσπα­στικά ρεύματα του εργατικού κινήματος για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων και τη διεκ­δίκηση νέων βασισμένη στη συλλογική δυνατότητα των εργαζομένων να διευθύνουν τη ζωή τους, χρησι­μοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.

Ø Μια νέα αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί και πρέπει να δυναμώσει στο χώρο των δικηγόρων και σε όλη την κοινωνία. Μια αριστερά της μαχητικής αντίστασης και πρακτικής, μοχλό ενωτικών πρωτοβουλιών και κοινής δράσης για να σταματήσουμε τις επιθέσεις, ανοιχτού και συναδερφικού διαλόγου πάνω στις ιδέες και τις προτάσεις της αντίστασης. Αλλά ταυτόχρονα, φορέα αισιοδοξίας και ελπίδας, ανυποχώρητη στην αντικαπιταλιστική προοπτική των κινημάτων που σήμερα αντιστέκονται ενωτικά και μαχητικά και αύριο μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την κοινωνία και τη ζωή μας.

Ø Ένας νέος συνδικαλισμός πρέπει να γεννηθεί. Απαλλαγμένος από τα αυταρχικά, προεδροκεντρικά, ρουσφετολογικά, παραγοντίστικα και γραφειοκρατικά χαρακτηριστικά του. Ένας συνδικαλισμός μάχιμος, αντιπροσωπευτικός των ταξικών διαστρωματώσεων της δικηγορίας, δημοκρατικός, κοινωνικά ευαίσθητος και διεκδικητικός, εκφραστής των καθημε­ρινών αναγκών του σώματος, ιδιαίτερα για τις πλητ­τόμενες κοινωνικές κατηγορίες των δικηγόρων. Στηριγμένος στη συνεχή συμμετοχή των συνα­δέλφων στις αποφάσεις, με κύριο όργανο λειτουρ­γίας του τις δεσμευτικές για το ΔΣ γενικές συνε­λεύσεις και με ανοιχτές επιτροπές επεξεργασίας θέσεων και παρέμβασης. Ένας συνδικαλισμός όχι για λίγους και μυημένους, αλλά για όλους. Όχι για παράγοντες, αλλά για τον καθημερινό δικηγόρο.

Σας καλούμε να μας στηρίξετε και να συστρατευτείτε μαζί μας για:

– Την υπεράσπιση και τη βελτίωση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.

– Την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης και του συστήματος αμοιβών με κοινω­νικά κριτήρια, χωρίς επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων.

– Τη νομοθετική και οικονομική κατοχύρωση των δικηγόρων συνεργατών και
ασκουμένων και την αντίσταση των μαχόμενων δικηγόρων στην επαγγελματι­κή τους εξόντωση (ασφαλιστικό, φορολογικό, καθημερινές συνθήκες, κόστος
δικηγορίας).

– Την υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών
και την αντίσταση στην καθημερινή απαξίωση του συνηγόρου – υπερασπιστή.

Αιδώς Αργείοι

Κυριακή πρωί, όπως πάντα εκκλησιάζομαι, στο γραφείο μου. Προσπαθώ να συμμαζέψω κάποια, όπως λένε στη γλώσσα μας, πραγματικά περιστατικά, να κομματιάσω μερικούς νόμους, να τους μεγενθύνω ή να τους σμικρύνω ανάλογα με την περίπτωση, -άλλωστε αφού γι’αυτό πληρώνομαι-, αυτή είναι η δουλειά μου. Ξεφύλλισα δύο τρία βιβλία αμήχανα, έτσι για να σιγουρέψω την αρνητική μου διάθεση. Θα’θελα όμως κάποτε να μετρήσω όλους τους παγκόσμιους κανόνες δικαίου, εκ των προτέρων βέβαια σας λέω θα ήταν άσκοπο, γιατί πώς να ζυγίσεις τη θάλασσα του Ειρηνικού ή μάλλον να μπορούσα να φτιάξω ένα απέραντο κορδόνι, να δέσω χειροπόδαρα τη γη, να πάψει να γυρίζει, γιατί αυτή η τακτική της δεν μας ωφέλησε σε τίποτα ή καλλίτερα να δέσω αυτούς που μας έπεισαν πως το Ευαγγέλιο της Ελευθερίας μας είναι η υποταγή και ακόμα χειρότερα πως η υποταγή εκφράζει το δίκαιο, ποιο δίκαιο δηλαδή αφού και τη δικαιοσύνη την τυφλώσανε επίτηδες για να μην αναγνωρίζει τους βιαστές της.

Όλα σε σύγχυση, όπως καταλάβατε, αλλά εγώ είμαι υποχρεωμένος να βάλω κάποια τάξη γι’αυτούς και πώς να βάλω τάξη αφού δε γεννήθηκα σ’αυτή και έτσι οργανώνομαι σε αταξία και άλλωστε, ποιος είναι σε θέση να μου πει τι εκφράζει η αταξία, θα μπορούσα να σας το αναλύσω όμως δεν είναι θέμα επί του παρόντος.

Εμένα μου αρκεί να βλέπω μπροστά μου ένα κουτί σπίρτα που απεικονίζει μια φλόγα ίσως για να την βλέπουν όσοι δεν ξέρουν γράμματα και δεν μπορούν να διαβάσουν “τα . . . σπίρτα” ή για όσους έχουν χάσει την αίσθηση της αφής ή της επαφής, όμως είναι επικίνδυνη μερικές φορές η προσπάθεια επεξήγησης ή ερμηνείας διότι η φλόγα μοιάζει με πανιά ιστιοφόρου βυθισμένα στο χρώμα της ανατολής και εγώ ανοίγομαι σε πελάγη και ταξιδεύω γιατί ένα ταξίδι είναι και μια φλόγα και το αντίθετο, όμως που να τα πω αυτά και να με θεωρήσουν λογικό ή άνθρωπο του δικαίου αφού πίσω από τα έδρανα παίρνουν θέσεις οι μόνιμοι βουβοί εκτελεστές που πυροβολούν κατά βούληση “ένοχος χωρίς ελαφρυντικά”. Και τι ξέρετε εσείς, κύριοι Δικαστές, από ελαφρυντικά εκτός από τον ύπνο σας που είναι ελαφρύς γιατί ξεφορτώνετε τα απωθημένα σας στις πλάτες τις δικές μας. “Αιδώς Αργείοι” μου’ρχεται να πω στις αγορεύσεις μου, όμως κινδυνεύω να κατηγορηθώ για εξύβριση αρχής ή να χλευαστώ διότι θα έπρεπε να τα αναλύσω και οι αναλύσεις είναι επικίνδυνες σαν την φλόγα και τα ταξίδια, όμως να πάλι που ξέφυγα από τον προορισμό μου και αντί να συντονιστώ να γράψω την αγωγή που ταλανίζω στο έλασμα μιας πιθανής αποδοχής ή απόρριψης, εγώ βλέπω μπροστά μου ένα ναργιλέ διακοσμητικό που αγόρασα από ένα μαγαζί λαϊκής τέχνης στην Ξάνθη, όταν πήγα να υπερασπιστώ ένα βιαστή, τι σχέση όμως έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο θα μου πείτε – ε! Αυτό λένε όλοι όμως αν το ψάξετε θα βρείτε μία άκρη –, αθώος ήταν η ετυμηγορία των ενόρκων παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, έκανε αίσθηση η αγόρευσή μου, χρησιμοποίησα και κάποιους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, παραφράζοντάς τους όμως κατάλληλα για την περίσταση, ξεκρέμασα τα γεγονότα ένα – ένα από τα τσιγκέλια του κατηγορητηρίου, ψαχούλεψα τις λέξεις, άλλωστε η παθούσα ήταν αλλοδαπή και συνάμα απούσα – με ευνόησε λοιπόν η αδυναμία αντίκρουσης –, δεν έφτανε όμως αυτό έπρεπε να πω κάτι πιο δυνατό και το είπα, ότι με τη μη εμφάνισή της δήλωνε ότι αγνοούσε τα ελληνικά δικαστήρια και δεν σεβόταν τους Έλληνες Δικαστές, και αυτό έκανε αίσθηση πράγματι, και έτσι οι ένοχοι βαπτίζονται αθώοι και οι αθώοι ένοχοι, γιατί πώς να ξεχάσω το παλληκάρι στα μπουντρούμια της ασφάλειας με γυμνά τα πόδια μέσα σε έναν κουβά νερό, – είχε στερητικό σύνδρομο -, ένα γραμμάριο ηρωίνης στην τσέπη έφτασε για να αλυσοδεθεί ενώ εκείνοι σάρκαζαν και έβριζαν και έμεινε επτά μήνες στον Κορυδαλλό και ένα πρωί αργότερα βρέθηκε μαχαιρωμένος να περιμένει πέντε μέρες σε ένα κρεββάτι στο “ΑΧΕΠΑ” τη γνωμάτευση των γιατρών και τελικά δεν χρειάσθηκε να κάνω τίποτε γι’αυτόν ούτε οι γιατροί βέβαια, αφού παρέδωσε το πνεύμα στον Ύψιστο και το κορμί του απλά σε τέσσερις ψηλούς – πάντα η παράδοση στη ζωή και στον θάνατο άνευ όρων – γιατί και οι όροι είναι περιοριστικοί και αν ψάξετε θα βρείτε πως ουκ έστιν αριθμός των μη και είναι άξιο απορίας πως οι δέκα εντολές γίνανε χιλιάδες και οι χιλιάδες θεοί ένας και μοναδικός, και αυτά έλεγα στον Ντίνο που κρατήθηκε ένα χρόνο στη φυλακή για κλοπές που δεν έκανε γιατί ο άνθρωπος ήταν φυλακή τότε, όμως αυτό αρκούσε γιατί είχε φάκελο δύο μέτρα, έτσι μου έλεγαν οι αρμόδιοι Εισαγγελείς και να μη νοιάζομαι τόσο πολύ, έπρεπε μόνο να φροντίσω για την αμοιβή μου και όταν τα έλεγα αυτά στο Γιάννη, άλλος διερχόμενος των φυλακών και αυτός, με είχε συμβουλέψει να κάνω μήνυση στο Διευθυντή των φυλακών που είχε επιτρέψει στον Ντίνο να αποδράσει και να κάνει τις κλοπές που τον κατηγορούσαν και όση ώρα μου μιλούσε καταβρόχθιζε ωμά – ναι ωμά σουβλάκια κρέατος – που να φανταζόμουν τότε τι ήθελε να μου δείξει με όλα αυτά.

Φίλε Γιώργο, μου έλεγε, δεν ξέρεις τίποτα ακόμα, δεν είδες τίποτα, τους έχω γνωρίσει καλά εγώ κι ύστερα με ρωτούσε αν έχω κοιμηθεί στο ύπαιθρο, αν έφαγα ωμό κρέας, αν έκανα προσκεφάλι μια πέτρα, αν έδειρα έναν μπάτσο, αν σήκωσα μια δική μου σημαία κι όσο τον κοιτούσα έκπληκτος αυτός γελούσε. Φίλε μου Γιώργο, κι όλους τους νόμους αν αποστηθίσεις μου’λεγε θα παίξεις το παιχνίδι τους, με κλειστά μάτια θα πεθάνεις. Άνοιξε το χάρτη και δες, Νικαράγουα, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Ιράκ, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, συρματοπλέγματα, σύμβολα, λαδομπογιές, ματωμένοι σταυροί και ημισέληνοι. Τι κατάλαβες; Γι’αυτά να ψάξεις, να γράψεις, να φωνάξεις, να παλαίψεις.

Όμως συγχωρέστε με πάλι ξέφυγα γιατί το θέμα μου είναι να γράψω εκείνη την αγωγή κι εγώ σας ταλαιπωρώ με σπίρτα, φλόγες, δίκαιο κι ιστιοφόρα.

Ξέχασα όμως να σας πω πως ο Ντίνος, εκείνος ο αθώος, ο κλέφτης, ο τρόφιμος των φυλακών, έγινε νταβατζής. Από τότε τον έχασα. Επανεντάχθηκε, συμβιβάστηκε δηλαδή και τον άφησαν ήσυχο και ελεύθερο.

Εμένα μου φτάνουν τα ταξίδια με οποιοδήποτε καιρό και δεν σας κρύβω πως έχω κάνει τον γύρο του κόσμου πάμπολλες φορές με το ίδιο ιστιοφόρο, μια ζωή αυτό κάνω και ας έφτασα τα πενήντα και ας μην έχω δει ποτέ μου τα Κύθηρα. . . Και θα’θελα να σας διηγηθώ και άλλα πολλά που μου έχουνε συμβεί και να σας τ’αναλύσω όμως είναι επικίνδυνο γιατί υπάρχει ο κίνδυνος παραγραφής και εγώ βρε αδερφέ θέλω να ταξιδέψω . . . ή έστω να γράψω εκείνη την καταραμένη αγωγή.

Γεώργιος Τζαμαδάνης

Δ Ε Ν Θ Α Π Ε Ρ Α Σ Ε Ι !!!!

Αποχή διαρκείας τώρα……

Για πρώτη φορά στα χρονικά του δικηγορικού συνδικαλισμού οι δικηγόροι συμμετείχαν τόσο μαζικά σε μία απεργιακή κινητοποίηση. Στις 12 του Δεκέμβρη του 2007 περίπου 300 δικηγόροι διαδήλωσαν μαζί με τους εργαζομένους των άλλων κλάδων την αντίθεσή τους στις προωθούμενες αντιδραστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό. Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση στους φωστήρες του δικηγορικού συνδικαλιστικού κατεστημένου, οι οποίοι ήδη έβγαλαν το συμπέρασμά τους: «….οι συνάδερφοι δεν ενδιαφέρονται….», όταν δεν πραγματοποιήθηκε η Γ.Σ. που είχε ορισθεί για 28 και 29 Γενάρη. Πώς όμως να συγκινηθούν οι συνάδερφοι και να συμμετέχουν σε μία διαδικασία αποστεωμένη και νωθρή, στην οποία οι εκπρόσωποι των παρατάξεων του συνδικαλιστικού κατεστημένου συναγωνίζονται στα λογιστικά και στην τεχνοκρατική αντίληψη περί συνδικαλισμού; Πώς να συγκινηθούν από την αντίληψη που εκφράστηκε από τις κυρίαρχες παρατάξεις ότι «…δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά….ας σώσουμε ότι μπορούμε να σώσουμε…». Η ηττοπαθής αυτή λογική δεν συγκινεί κανένα συνάδερφο. Ήρθε η ώρα να πάρουμε στα χέρια μας τα ηνία του αγώνα και να αντιπαλέψουμε συνολικά τη λογική κυβέρνησης για να μην περάσουν στο σύνολό τους τα συγκεκριμένα σχέδια με μορφές πάλης που δεν θα είναι «τουφεκιές στον αέρα» ( βλ. μονοήμερες αποχές ) αλλά θα έχουν χαρακτήρα διαρκούς και μόνιμου αγώνα. Τι είναι όμως ακριβώς αυτό που ονομάζουμε ασφαλιστική μεταρρύθμιση;

Το κεντρικό πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος είναι η οργανωμένη καταλήστευση εδώ και δεκαετίες των αποθεματικών των ταμείων μας και η προκλητική άρνηση κράτους και εργοδοτών να καταβάλουν τις οφειλές τους εκατομμυρίων ευρώ, παρά τη βαριά φορολογία των εργαζομένων και τα τεράστια κέρδη που έχουν συσσωρεύσει τα τελευταία χρόνια.

Η πραγματικότητα είναι ότι επιδιώκεται διεθνώς στα πλαίσια της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης αφενός η μείωση του κόστους εργασίας, στο οποίο περιλαμβάνεται και το κόστος της κοινωνικής ασφάλισης και αφετέρου η κεφαλαιοκρατική αξιοποίηση των οικονομικών διαθεσίμων των ταμείων προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Σαφή και διακηρυγμένη πλέον στόχευση αποτελεί, μέσα από την απαξίωση του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, η εξαναγκαστική στροφή προς την ιδιωτική ασφάλιση, που θα σημάνει άλλη μία ευκαιρία συσσώρευσης ληστρικών κερδών των εταιριών πατώντας πάνω στις ανάγκες των εργαζομένων.

Η εξαγγελία της ενοποίησης των «ευγενών ταμείων» έχει ένα συμβολικό περιεχόμενο, την επίδειξη δήθεν κοινωνικής δικαιοσύνης εκ μέρους της κυβέρνησης, που ξεκινάει τη ληστεία από τα «ρετιρέ», ώστε να δικαιολογείται όταν προχωρήσει και στα ελλειματικά ταμεία, και ένα πραγματικό, που είναι η ίδια η ληστεία, η άμεση αφαίρεση δηλαδή μέρους των αποθεματικών (10-15%) και η μόνιμη διαχείριση του συνόλου τους στο μέλλον από διοικήσεις κυβερνητικών και μάνατζερς.

Το Ταμείο Νομικών, παρά την ετήσια συμβολή του στο ΛΑΦΚΑ κατά 10 εκατ. ευρώ, την οφειλή ποσών 383 εκατ. ευρώ (απόδοση παρακρατηθέντων ποσοστών Φ.Μ.Α. 1998-2004) και 100 εκατ. ευρώ (οφειλή κρατικής εισφοράς στην ασφάλιση των μετά την 1/1/1993) και παρά την μείωση των κυριότερων κοινωνικών πόρων του (αντικατάσταση Φ.Μ.Α. από Φ.Π.Α., μείωση ποσοστών, κατάργηση ποσοστών επί των εταιρικών, ενώ απειλούνται από την επέχουσα θέση ευρωσυνταγματικής αρχής κατεύθυνση του «ακραίου αθέμιτου οικονομικού ανταγωνισμού» στο άμεσο μέλλον και οι λοιποί), παραμένει πλεονασματικό. Το ίδιο και ο Κ.Ε.Α.Δ. Και εάν το Τ.Ν. δεν ήταν ένα ήδη πολυκλαδικό ταμείο, στις τάξεις του οποίου η συντριπτικά μεγαλύτερη αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους (και άρα εισφορών προς παροχές) είναι οι δικηγόροι, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.

Και όμως, ουσιαστική αύξηση των παροχών και των συντάξεων ο εκάστοτε κυβερνητικός επίτροπος δεν επιτρέπει. Και οι δύο κυβερνήσεις που πέρασαν συναγωνίστηκαν σε αντιασφαλιστικούς νόμους και επιχειρήσεις αφαίρεσης πόρων και διαθεσίμων από το Τ.Ν. Σοβαρή ευθύνη φέρουν και οι διοικήσεις του Τ.Ν. Ανέχονται και εφαρμόζουν την απαράδεκτη διάκριση των ασφαλισμένων σε πριν και μετά την 1/1/1993, την προοπτική της πλήρους σύνταξης των 450 ευρώ για τους τελευταίους, τη σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας (30 χρόνια δικηγορίας αρκούσαν το 1960 για πλήρη σύνταξη χωρίς όριο ηλικίας, σήμερα χρειάζονται 37 και η κυβέρνση επιδιώκει 39).

Η χθεσινή και σημερινή ασφαλιστική πολιτική στη δικηγορία επιδιώκει και επιτυγχάνει, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατοχύρωσης της δικηγορικής εργασίας των «δικηγόρων συνεργατών», τη βίαιη αποβολή από τη δικηγορία των οικονομικά αδύναμων, την ένταση της εκμετάλλευσής τους και την εξώθησή τους στην ιδιωτική ασφάλιση.

ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΑΝΕΧΕΤΑΙ, ΣΙΩΠΑ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

· Υπεράσπιση των «κοινωνικών πόρων» και διεύρυνσή τους με αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης, υποχρεωτικές παραστάσεις και απόδοση στην πηγή με κοινωνικά και αναδιανεμητικά κριτήρια.

· Άμεση απόδοση των οφειλομένων και κατοχύρωση της αυτοδιοίκησης των ταμείων. Κατάργηση του κυβερνητικού επιτρόπου. Αυτοτέλεια-αναβάθμιση του Κ.Ε.Α.Δ.

· Υποχρεωτική και δωρεάν ασφάλιση των ασκουμένων, δωρεάν υπολογισμός του χρόνου θητείας. Κάλυψη από τους δικηγόρους εργοδότες των 2/3 των εισφορών και των «συνεργατών» τους.

· Κατάργηση της διάκρισης των πριν και μετά την 1/1/1993 ασφαλισμένων.

· Θέσπιση υποχρεωτικού ορίου εξόδου στα 67.

· Ανακλιμάκωση των εισφορών με τα έτη αλλά και με την εισφοροδοτική ικανότητα. Καμία αύξηση ορίου ηλικίας.

· Ελάχιστη σύνταξη στο 80% του μισθού Εφέτη.

· Πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη-αναβάθμιση και όχι ενοποίηση του Τ.Π.Δ.Θ.

· Κατάργηση των ν. 2084/1992 και 3029/2002.

ΤΟ ΝΗΜΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ!

Η γενική απεργία της 12 Δεκέμβρη 2007 και οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν έδειξαν καθαρά ότι η κυβέρνηση είναι απομονωμένη και ανέδειξαν τις δυνατότητες όχι μόνο να αποκρούσουμε νικηφόρα την επίθεση που ετοιμάζει, αλλά και να επιβάλλουμε τη δική μας ατζέντα για τη λύση του ασφαλιστικού.

Σε όσους ετοιμάζονται να πουν ναι στο διάλογο για τους όρους σφαγής μας και σε αυτούς που φοβούνται την αποχή περισσότερο από τον ασφαλιστικό αφανισμό, θα θυμίσουμε ξανά ότι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ!

Οι δικηγόροι, μαζί με τους άλλους εργαζομένους, θα δώσουν την απάντησή τους ξανά στις 13 Φλεβάρη, οπότε και πρέπει να αρχίσει η αποχή διαρκείας του κλάδου. Ήδη η κ. Πετραλιά δήλωσε ότι το ασφαλιστικό θα ψηφισθεί αρχές Μαρτίου. Άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν.

ΑΠΟΧΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ!!!

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ – ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΛΑΔΟΥΣ.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 13 Φεβρουαρίου 2008.

Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ – ΘΕΣΠΙΣΤΗΚΕ ΑΜΟΙΒΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΚΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Το Δ.Σ. του Δ.Σ.Θ., κατά τη συνεδρίαση της 8ης Νοεμβρίου 2007, και μετά από μαραθώνια συζήτηση, αποφάσισε να θεσπιστεί ελάχιστη υποχρεωτική αμοιβή για τους ασκούμενους που προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες στον ασκούντα δικηγόρο, η οποία ανέρχεται στο ποσό των 300 € μηνιαίως.

Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του ΔΣΘ, τα οποία είχαν κατακλυστεί από δεκάδες ασκούμενους δικηγόρους και φοιτητές Νομικής, οι οποίοι διεκδικούσαν το αυτονόητο, δηλαδή να αμείβονται για τις υπηρεσίες τις οποίες παρέχουν.

Αν και το ποσό των 300 € δεν επαρκεί, κατά τη γνώμη μας, για την κάλυψη των αναγκών διαβίωσης των ασκούμενων δικηγόρων αλλά και δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στις υπηρεσίες που παρέχουν όσοι εργάζονται πραγματικά ( η παράταξή μας πρότεινε 600 € ), εν τούτοις αποτελεί μία ιστορική απόφαση και την αφετηρία για τη συνέχιση του αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και άσκησης των ασκουμένων δικηγόρων.

Η απόφαση αυτή ελήφθη μετά από μακροχρόνια προσπάθεια και αγώνα που κατέβαλε η παράταξή μας, σε συνεργασία με ενώσεις ασκουμένων δικηγόρων και των Φοιτητών της Νομικής, οι οποίοι είχαν το αίτημα αυτό στην πρώτη θέση των αιτημάτων τους. Μάλιστα, ο εκπρόσωπός μας στο Δ.Σ. είχε υποβάλει το σχετικό αίτημα από τον Απρίλιο του 2005.

Καταδικάζουμε απερίφραστα την απαράδεκτη στάση των συμβούλων του ΔΣΘ κκ. Κωνσταντίνου, Σιδηροπούλου, Μακρή, Βαλεργάκη, Γεωργιλά, Γωγάκου, Βρεττά και Νιφλή, οι οποίοι δεν ψήφισαν την ως άνω απόφαση και επιθυμούσαν τη συνέχιση της σημερινής απαράδεκτης κατάστασης, δηλαδή την εκμετάλλευση της εργασίας των ασκουμένων, υποστηρίζοντας την απλήρωτη μαύρη εργασία αλλά και της κ. Παναγοπούλου, η οποία ενώ υποσχέθηκε ενώπιον των ενώσεων των ασκουμένων ότι θα ψηφίσει την απόφαση, εν τούτοις δεν προσήλθε καθόλου στην ως άνω συνεδρίαση.

Υπενθυμίζουμε ότι η παραβίαση της απόφασης εκ μέρους των συναδέρφων που απασχολούν ασκούμενους αποτελεί πειθαρχικό αδίκημα και ο παραβάτης δικηγόρος θα τιμωρείται πειθαρχικά από τον Σύλλογο.

Καλούμε τους ασκούμενους δικηγόρους να καταγγέλλουν προς το ΔΣΘ τέτοιες απαξιωτικές και αναξιοπρεπείς συμπεριφορές συναδέρφων, όταν τις συναντούν.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την κατοχύρωση της ελάχιστης υποχρεωτικής αμοιβής και για τον συνεργάτη – δικηγόρο, η οποία δεν πρέπει να υπολείπεται σήμερα του ποσού των 950 € μηνιαίως, θέμα το οποίο θα έρθει σύντομα προς συζήτηση στο Δ.Σ. του ΔΣΘ.

Τα ιδεολογήματα και ψευδοεπιχείρηματα του γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού κατεστημένου περί δικηγορικού πληθωρισμού ή προσπάθειας «υπαλληλοποίησης» των συναδέλφων απλώς υποκρύπτουν δολίως τις ανομολόγητες πλην όμως καθαρές προθέσεις τους να διαιωνιστεί το καθεστώς εκμετάλλευσης των συνεργατών και ασκουμένων δικηγόρων. Θεωρούμε απολύτως επιβεβλημένη την παρέμβαση του Δικηγορικού Συλλόγου για να ενισχυθεί ο συσχετισμός των πολυάριθμων και ασθενέστερων αυτών τμημάτων απέναντι στην αναμφισβήτητη θέση ισχύος των εργοδοτών τους στην αγορά.

Δ Ι Ε Κ Δ Ι Κ Ο Υ Μ Ε :

n Νομοθετική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των έμμισθων συνεργατών και ασκουμένων δικηγόρων.

n Σταθερή δουλειά- 5ήμερο και 7ωρο- αμοιβή έμμισθου συνεργάτη ανάλογη με την αμοιβή του έμμισθου δικηγόρου του δημοσίου (όχι κατώτερη των 950 ευρώ).

n Κατοχύρωση ανώτατου ημερήσιου ωραρίου και ελάχιστης υποχρεωτικής αμοιβής (600 ευρώ) για τους ασκούμενους δικηγόρους.

n Καταβολή από τους εργοδότες δικηγόρους όλων των ασφαλιστικών εισφορών των ασκουμένων δικηγόρων (ύστερα από αντίστοιχη μείωσή τους από τους οικείους ασφαλιστικούς φορείς) και των έμμισθων συνεργατών κατά τα 2/3.

n Έκπτωση των ποσών που καταβάλλονται ως αμοιβές σε συνεργάτες και ασκούμενους από το φορολογητέο εισόδημα, ώστε το φορολογικό να λειτουργήσει ως μοχλός για την ανάδειξη των σχέσεων έμμισθης συνεργασίας.

n Κατάθεση της μηνιαίας αμοιβής των δικηγόρων συνεργατών και ασκουμένων στο ταμείο του Δ.Σ.Θ., από όπου και θα εισπράττεται.

n Το είδος των υπηρεσιών που υποχρεούνται να παρέχουν να υπακούει αποκλειστικά στους περιορισμούς των άρθρων 33 και 34 του Κώδικα Δεοντολογίας και να μην εκτείνεται σε καμία περίπτωση σε εξωδικηγορικά καθήκοντα.

n Τη συμπλήρωση του άρθρου 34 παρ. γ’ του Κώδικα Δεοντολογίας, με τη συμπερίληψη στις υποχρεώσεις του δικηγόρου προς το συνεργάτη και αυτήν της καταβολής όχι μόνο της συμφωνημένης αμοιβής (όπως αναγράφει σήμερα), αλλά: «της εκάστοτε καθοριζόμενης από το Δ.Σ. του οικείου Δικηγορικού Συλλόγου ή της συμφωνημένης στην περίπτωση που αυτή είναι μεγαλύτερη».

n Ελεύθερη αποδεικτική δύναμη της σχέσης συνεργασίας, όπως στις εργατικές διαφορές, χωρίς συστατικό ή αποδεικτικό τύπο.

n Δημιουργία γραφείου συνεργασιών στο Δ.Σ.Θ., όπου θα καταγράφονται οι σχέσεις έμμισθης συνεργασίας και πρακτικής άσκησης και το οποίο θα έχει την εποπτεία της τήρησης της δεοντολογίας και των υποχρεώσεων των μερών και τη διαιτησία σε περιπτώσεις διαφορών.

n Δημοσιοποίηση των παραπάνω μέτρων, με υπόμνηση των πειθαρχικών συνεπειών για όσους δεν σέβονται την εργασία των έμμισθων και ασκουμένων συναδέλφων τους και λήψη κάθε άλλου μέτρου για την τήρηση των ρυθμίσεων αυτών.

n Αποφασιστική μείωση του χρόνου της άσκησης- με προοπτική την κατάργησή της (αναζήτηση άλλων μορφών επαγγελματικής προσαρμογής στην κατεύθυνση της απεμπλοκής του ασκουμένου από την οικονομική και εργασιακή εξάρτησή του από τον ασκούντα δικηγόρο): μοναδική προϋπόθεση για εργασία να αποτελεί το πτυχίο.

Η δικηγορική υπαλληλοποίηση δεν είναι στόχος μας. ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ είναι η ισότιμη και συλλογική, συνεργατική δικηγορία, σε γραφεία με οριζόντιους και όχι κάθετους καταμερισμούς εργασίας και με αλληλοεξυπηρέτηση. Η διευκρίνιση γίνεται γιατί αποτελεί μόνιμο (μεταξύ των άλλων) αντεπιχείρημα ότι έχουμε δήθεν την πρόθεση της υπαλληλοποίησης ή ότι την υπηρετούμε κατ’ αποτέλεσμα. Η κριτική αυτή, που ασκείται από τις κυρίαρχες παρατάξεις και την πλειοψηφία του συνδικαλισμού της υποκρισίας του Δ.Σ. είναι όχι μόνο αβάσιμη αλλά και προφανώς ψευδής. Αποτελεί καθαρό άλλοθι όλων όσοι είναι αντίθετοι στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων του έμμισθου συνεργάτη και του ασκούμενου, προκειμένου να συντηρούν και να διαιωνίζουν τις δικές τους πραγματικές προθέσεις υπαλληλοποίησης και μάλιστα άνευ όρων, αφήνοντας εκτεθειμένους και απολύτως ανυπεράσπιστους τους οικονομικά ασθενέστερους δικηγόρους.

Δικαι-οδύνη ή Δικαιοσύνη;

Τα τελευταία χρόνια με το πρόσχημα της δήθεν κάθαρσης στο χώρο της δικαιοσύνης, – που άρχισε και όπως φαίνεται τελειώνει με την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον ελαχίστων δικαστών κι αποπομπή απ’το Δικαστικό Σώμα κάποιων άλλων, – παρατηρήθηκε το φαινόμενο των αθρόων μεταθέσεων Εφετών απ’το Εφετείο Θεσ/νίκης σε άλλα της Επικράτειας με αντίστοιχες μεταθέσεις Εφετών απ’τα Εφετεία Αθηνών και Λάρισας ιδίως, για την πλήρωση των θέσεων που κενώθηκαν.

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε το έναυσμα για την έκδοση σωρείας αποφάσεων του Τριμελούς Α΄ Βαθμού Εφετείου και Πενταμελούς Εφετείου όχι μόνον αποκλειστικά (πλην ελαχιστοτάτων περιπτώσεων) καταδικαστικών αλλά αποφάσεων που επιβάλουν εξοντωτικές ποινές κατά παράβαση των ουσιαστικών και δικονομικών διατάξεων του Π.Κ. και Κ.Ποιν.Δικ.

Αυτό είναι εμφανέστατο απ’το αναιτιολόγητο πολλών αποφάσεων ή απ’την ανεπαρκή, ελλιπέστατη κι ενίοτε απουσιάζουσα αιτιολόγηση απόρριψης αυτοτελών ισχυρισμών (πάγια τακτική) στις οποίες πρόσθετα πολλές φορές λείπει ακόμη και η επί μέρους απόφαση επί προταθεισών ενστάσεων (π.χ. ακυρότητες δικονομικές).

Είναι πλέον προφανές ότι οι δικάζοντες Εφέτες αισθάνονται ως «οιονεί ύποπτοι» αρκετοί δε αγνοούν δυστυχώς την κοινωνική πραγματικότητα, έχουν αδυναμία νομικής σκέψης, άλλοι δυστυχώς επιδεικνύουν ρατσιστική νοοτροπία, όταν κατηγορούμενοι είναι αλλοδαποί ή αθίγγανοι, άλλοι αγνοούν παντελώς πως η επιείκεια είναι ομογάλακτη αδελφή της δικαιοσύνης, κρίνουν κι αξιολογούν μεροληπτικά καταθέσεις μαρτύρων (πάντα μόνο οι αστυνομικοί μάρτυρες λένε την αλήθεια!!!) όλοι τους δε πλην ελαχίστων περιπτώσεων, σπεύδουν να περαιώνουν το ταχύτερο δυνατόν τις υποθέσεις, πιεζόμενοι απ’τον εξωφρενικό αριθμό τους π.χ. 28-32 στο πινάκιο κακουργημάτων.

Ακόμη οι δικαστές καλυπτόμενοι πίσω από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις των εκάστοτε Επιθεωρητών του Αρείου Πάγου περί ελέγχου των αποφάσεων μόνον για βαρειά αμέλεια ή δόλο των δικαστών (που είναι αδύνατον ν’αποδειχθούν) καθώς και περί ελέγχου των αθωωτικών αποφάσεων μόνον ή αυτών με τις οποίες επεβλήθησαν ελαφρότερες κατά περίπτωση ποινές απ’τις ανώτατες προβλεπόμενες, συνεχίζουν να ασκούν απλά καθήκοντα διεκπεραιωτή, επιβάλλοντες «ανθρωποφάγες» ποινές.

Εύκολο είναι κι εύλογο μαζί να υποθέσει κάποιος πως μ’αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να έχουν ως αντάλλαγμα ευνοϊκές μεταθέσεις, προαγωγές κατά παρέκκλιση, ενώ συγχρόνως παραμένουν στο απυρόβλητο της ουσιαστικής κρίσης στην οποία έπρεπε να υποβάλλονται αλλά και της όποιας τυχόν δίωξής τους για ευνοϊκή μεταχείριση κατηγορουμένων που ανήκουν σε «ειδικές» κατηγορίες πολιτών . . .

Όλα τα παραπάνω αποβαίνουν σε βάρος των κατηγορουμένων αφού κατάφωρα παραβιάζονται τα στοιχειώδη και αναφαίρετα δικαιώματά τους (ως ανθρώπων και κατηγορουμένων) ουσιαστικά και δικονομικά, αλλά παρεμποδίζεται και σε μεγάλο βαθμό το έργο των υπερασπιστών δικηγόρων πολλοί των οποίων, ιδίως οι νεότεροι, γίνονται αποδέκτες της αυθαίρετης, αυταρχικής και αντικείμενης στον Κώδικα Περί Δικηγόρων αλλά και στο Δικονομικό Δίκαιο, συμπεριφοράς των δικαστών.

Δεν θα πρέπει βέβαια να μας διαφεύγει το γεγονός ότι τα περισσότερα κατηγορητήρια είναι συντεταγμένα πρόχειρα, είναι αόριστα και νομικά απαράδεκτα αφού άλλωστε είναι πανομοιότυπα μ’αυτά που συντάσσουν τα προανακριτικά όργανα!!! και με δεδομένο, δυστυχώς, ότι η ανάκριση αποτελεί απλά ένα διαδικαστικό στάδιο στο οποίο κυριαρχεί η εκδικητικότητα και μόνον και η «συμμόρφωση» του ανακριτικού υλικού με αυτό του προανακριτικού, ιδίως όσον αφορά ορισμένα εγκλήματα (ναρκωτικά, διακεκριμένες κλοπές, ληστείες κ.λπ.).

Τέλος ελλείψει οιουδήποτε ελέγχου κι επομένως κυρώσεων, οι αποφάσεις καθαρογράφονται μετά από 6, 8 ή και 12 μήνες, επί ζημία των καταδικασθέντων αφού οι Εφέσεις τους προσδιορίζονται σε βάθος χρόνου 3 ή και 4 ετών με αποτέλεσμα κάποιοι απ’αυτούς να’χουνε απωλέσει τον δεύτερο βαθμό κρίσης.

Προτεινόμενα ενδεικτικά μέτρα:

α) Αύξηση των οργανικών θέσεων Εφετών και άμεση πλήρωση των ήδη υφισταμένων κενών θέσεων.

β) Λειτουργία και Β΄ Τμήματος Τριμελούς Εφετείου Α΄ Βαθμού καθώς και αυτού του Πενταμελούς ώστε να επέλθει ουσιαστικός περιορισμός των υποθέσεων που εκδικάζονται σε κάθε δικάσιμη.

γ) Μαγνητοφώνηση των συνεδριάσεων στο ακροατήριο και απομαγνητοφώνηση των πρακτικών ώστε να μειωθούν τα παραπάνω φαινόμενα.

δ) Δικονομική δυνατότητα εξέτασης των κατηγορουμένων κι από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων για την εφαρμογή της ισοτιμίας των όπλων αφού οι τελευταίοι μετά την απολογία τους υπόκεινται στη βάσανο των ερωτήσεων των Εισαγγελέων δίχως να’χουν την δυνατότητα ν’απαντήσουν και στις ερωτήσεις των συνηγόρων τους με αποτέλεσμα η τελευταία εντύπωση να αποβαίνει πάντα σε βάρος τους.

ε) Επέκταση του θεσμού των Ενόρκων και στα Πενταμελή Εφετεία που αποτελεί το ανώτατο Δικαστήριό ουσίας, έτσι ώστε η κρίση των ενόρκων, που εκφράζουν το λαϊκό περί δικαίου αίσθημα, ν’αποτελεί ένα αντίβαρο στην κρίση των Δικαστών, με έκταση του μέτρου αυτού σε όλα τα ποινικά δικαστήρια επί κακουργημάτων.

ζ) Τροποποίηση του αριθμού των Δικαστών από περιττό σε ζυγό αριθμό και σε περίπτωση ισοψηφίας η ευμενέστερη κρίση να αποβαίνει υπέρ του κατηγορουμένου.

η) Ανάθεση ανακριτικού έργου σε δικαστές που έχουν τουλάχιστον 10ετή υπηρεσία έτσι ώστε αφ’ενός να διαθέτουν κατά τεκμήριο γνώση κι’εμπειρία κι’αφετέρου να μην είναι ευάλωτοι σε εισηγήσεις Εισαγγελέων και πιέσεις αστυνομικών οργάνων, κ.λπ.

θ) Τροποποίηση του άρθρου 283 ΚΠΔικ έτσι ώστε η προσωρινή κράτηση του κατηγορουμένου να διατάσσεται μόνον απ’το Συμβούλιο Πλημ/κών εντός 5 ημερών από την απολογία του, χρόνο κατά τον οπόιο δε θα κρατείται ο κατηγορούμενος

– Κατά του Βουλεύματος του παραπάνω Συμβουλίου χορήγηση δυνατότητας προσφυγής στο Συμβούλιο Εφετών.

ι) Χορήγηση ομοίως δικονομικής δυνατότητας Προσφυγής στο Συμβούλιο Εφετών στις περιπτώσεις της απ’ευθείας κλητεύσεως στο Εφετείο Κακουργημάτων (ως επί ναρκωτικών, ληστειών, διακεκριμένων κλοπών).

κ) Τροποποίηση του άρθρου 287 ΚΠΔικ ώστε η διάρκεια προσωπικής κράτησης να διαρκεί 6 μήνες και μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ειδικά αιτιολογημένα να χωρεί παράταση αυτής, δίχως συνολικά να υπερβαίνει τους 12 μήνες.

– Σύσταση και λειτουργία αυτόνομης επιτροπής Δικαιοσύνης κι ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα απαρτίζεται από δικηγόρους, ευέλικτη κι αποτελεσματική, που θα έχει σαν σκοπό ύστερα από ρητή εξουσιοδότηση του Δ.Σ. του ΔΣΘ, τον έλεγχο αποφάσεων Ποινικών κατ’αρχήν Δικαστηρίων και λήψη αιτιολογημένων αναφορών δικηγόρων, την εξέταση αυτών και στη συνέχεια δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στους Προϊσταμένους Εισαγγελικών και Δικαστικών Αρχών οιουδήποτε βαθμού αλλά και στον εκάστοτε Υπουργό Δικαιοσύνης.

Αυτονόητο τυγχάνει πως στα Αστικά Δικαστήρια τα προβλήματα είναι ποικίλα και χρονίζοντα. Προτεινόμενα ενδεικτικά μέσα:

1) Η μαγνητοφώνηση και απομαγνητοφώνηση πρακτικών συνεδριάσεων πρέπει να επεκταθεί και στα Μονομελή Πρωτοδικεία σε όλες τις δικαιοδοσίες ενώ απαραίτητη κρίνεται η παράσταση γραμματέα στη Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων.

2) Ο μακρύς χρόνος προσδιορισμού αγωγών, κλήσεων μετ’αναβολήν κ.λπ. οδηγεί σε αρνησιδικία έτσι ώστε κρίνεται επιτακτική η δραστική μείωση του χρόνου αυτού που θα συντελεσθεί και με την πλήρωση οργανικών θέσεων δικαστών και υπαλλήλων.

3) Παρέμβαση στον Προϊστάμενο Πρωτοδικείου ώστε να εξαλειφθούν συχνά φαινόμενα απαξίωσης νέων ιδίως δικηγόρων από τους Πρωτοδίκες Δικαστές.

4) Η καθιέρωση συνεχούς ωραρίου σε όλα τα γραφεία του Πρωτοδικείου για την απρόσκοπτη άσκηση των καθηκόντων των δικηγόρων.

Σωφρονιστικά καταστήματα ή ανθρωποαποθήκες εξόντωσης;

Νέες φυλακές κτίζονται στα πρότυπα αυτών της Αμερικής σε απομακρυσμένες τοποθεσίες όπως Μαλανδρίνο, Δομοκό κ.λπ. με αποτέλεσμα τον περιορισμό δυνατότητας επισκέψεων των οικείων και συνηγόρων των κρατουμένων και την πλήρη αποξένωσή τους.

Ακόμη συνεχίζεται η κατάφωρη παραβίαση όλων των διατάξεων του Ν. 2776/1999 του Σωφρονιστικού Κώδικα.

Ενδεικτικά και μόνον αναφέρονται τα εξής:

1) Δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν δικά τους κλινοσκεπάσματα και πετσέτες πολλές φορές δε ούτε ατομική ενδυμασία αφού ο έλεγχος των παραπάνω ειδών καταλήγει στην άρνηση εισαγωγής τους στις φυλακές.

2) Ανεπαρκής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοσοκομειακή συγχρόνως, έτσι ώστε ουσιαστικά στις φυλακές να έχουν στηθεί πρόχειρα νοσοκομεία, ψυχιατρεία κ.λπ.

3) Ανύπαρκτος έλεγχος από ιατρό του διανεμητέου καθημερινά συσσιτίου στους κρατούμενους η ποιότητα του οποίου δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από το νόμο.

4) Κράτηση σε θαλάμους – κελιά κρατουμένων σε βαθμό διπλάσιο και τριπλάσιο απ’αυτόν που ορίζεται ομοίως στον παραπάνω νόμο με αποτέλεσμα την εξαθλίωση και τον βιασμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

5) Έλλειψη χώρων ψυχαγωγίας, αθλοπαιδιών, βιβλιοθήκης, αίθουσας κινηματογράφου κ.λπ. ή όπου υπάρχουν χρησιμοποιούνται για άλλους λόγους.

6) Απαγόρευση οιασδήποτε έγγραφης ή προφορικής διαμαρτυρίας από τους κρατούμενους για τις συνθήκες κράτησης και διαβίωσής τους αφού άμεσα ελέγχονται πειθαρχικά ή επιβάλλονται πειθαρχικές ποινές.

7) Επιλεκτική χορήγηση αδειών απ’το Συμβούλιο Φυλακών παρά τα αντιθέτως οριζόμενα στον νόμο ενώ υπάρχουν καταγγελίες και για κάθε είδους συναλλαγές προς το σκοπό διευκόλυνσης λήψης αδειών.

– Απόρριψη αιτήσεων λήψης αδειών παρά τις ισχύουσες σύμφωνα με το νόμο προϋποθέσεις.

– Υποχρεωτικός εγκλεισμός των κρατουμένων μετά την λήψη της άδειάς τους και είσοδό τους στις φυλακές σε χώρους απομόνωσης επί 10ήμερο τουλάχιστον έτσι ώστε να επιβάλλεται αυθαίρετα και παράνομα ποινή σ’αυτούς που εξέρχονται με άδεια από τις φυλακές.

8) Αυξητικοί ρυθμοί αριθμού κρατουμένων από τους οποίους το 50% περίπου είναι προσωρινά; κρατούμενοι!!!

Σημειωτέον ότι η κατάσταση που επικρατεί στους χώρους κράτησης της Δ/νσης Μεταγωγών και στα κατά τόπους Αστυνομικά Τμήματα είναι ακόμη χειρότερη σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς απ’όπου απουσιάζει παντελώς κάθε μέριμνα τήρησης στοιχειωδώς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επικρατούν συνθήκες τριτοκοσμικές.

Προτεινόμενα – ενδεικτικά μέτρα:

Πέραν της επιβεβλημένης τροποποίησης του οικείου άρθρου του ΚΠοινΔικ περί προσωρινής κράτησης και δραστική μείωση επιβολής του επαχθέστατου αυτού μέτρου αδιάκριτα κι ανεξέλεγκτα, που αποτελεί προκαταβολή ποινής και παραβιάζει το άρθρο 6 (Δικαιώματα και Ελευθερίες) της ΕΣΔΑ και του Συντάγματος καθώς και τη μείωση του ανώτατου προβλεπόμενου χρόνου προσωρινής κράτησης:

α) Ίδρυση και λειτουργία μόνον αγροτικών φυλακών και θεραπευτηρίων κατάλληλων για την αποθεραπεία κρατουμένων εθισμένων σε τοξικές ουσίες (ναρκωτικά, αλκοόλ). Ποινικός αποχαρακτηρισμός των αδικημάτων περί ναρκωτικών που αποδεδειγμένα από τοξικομανείς και κατάργηση του εγκλεισμού τους στις φυλακές.

β) Έρευνα, μελέτη και τελικά ίδρυση και λειτουργία “αστικών” φυλακών πλησίον κατοικημένων περιοχών στις οποίες κατά τα πρότυπα των αγροτικών φυλακών, οι κρατούμενοι θα εργάζονται σε μικροβιοτεχνίες κατασκευής ειδών ρουχισμού, υπόδησης, εξαρτημάτων οικιακών συσκευών, μικροδώρων, κ.λπ. διαβιούντες σε ημιελεύθερη κατάσταση.

γ) Δημιουργία και λειτουργία χώρων αθλοπαιδιών, γυμναστηρίων, βιβλιοθήκης, αίθουσας κινηματογράφου και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων κ.λπ.

δ) Κατάργηση υαλόφρακτων και καγκελλόφρακτων συνάμα διαχωριστικών μεταξύ κρατουμένων και δικηγόρων που εμποδίζουν την ελεύθερη και απρόσκοπτη επικοινωνία τους, που σήμερα γίνεται μόνο μέσω τηλεφωνικής συσκευής, ψυχρά, επιφυλακτικά και με απουσία δυνατότητας κι ανθρώπινης προσέγγισης, αφού οι συνομιλίες μεταξύ τους είναι σφόδρα πιθανόν να καταγράφονται και επεξεργάζονται.

– Κατάργηση άμεση, σε όσες φυλακές υφίσταται, του τρόπου ελέγχου των εισερχομένων δικηγόρων προς επίσκεψη κρατουμένων που είναι απόλυτα απαξιωτική για την ιδιότητα του δικηγόρου και το λειτούργημα που ασκεί (διέλευση από ειδικά μηχανήματα εντοπισμού μετάλλων, εξονυχιστικός έλεγχος προσωπικών αντικειμένων κ.λπ.) που τον καθιστά «οιονεί ύποπτο» για παράνομες συμπεριφορές.

ε) Υποχρεωτική συμμετοχή κι ενός δικηγόρου στα Τριμελή Συμβούλια των Φυλακών που απαρτίζονται σήμερα από τον Δ/ντή τους, τον αρχαιότερο κοινωνικό λειτουργό και τον αρμόδιο Εισαγγελέα, οι αποφάσεις των οποίων αφορούν την χορήγηση κάθε είδους άδειας των κρατουμένων, μεταγωγής αυτών, κ.λπ.

ζ) Θεσμικά κατοχυρωμένη δυνατότητα επίσκεψης χώρων της φυλακής, στα κελιά, στους θαλάμους κ.λπ. από τα μέλη της παραπάνω Επιτροπής Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συζήτηση με επιτροπή κρατουμένων σε σχέση με προβλήματα που αντιμετωπίζουν κι άμεση παρέμβασή τους και υποβολή παρατηρήσεων, καταγγελιών, υποδείξεων και προτάσεων στον Δ/ντή της Φυλακής, στον αρμόδιο Εισαγγελέα, στον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου και στον Υπουργό Δικαιοσύνης.

η) Υλοποίηση εναλλακτικής έκτισης ποινής εκτός φυλακής (σε πλημ/κές ποινές) με την παροχή εργασίας, στις ΔΕΚΟ, Δήμους, Νομαρχίες κ.λπ.

θ) Κατασκευή νέων σύγχρονων κτιρίων στέγασης Δ/νσης Μεταγωγών και δραστική μείωση χρόνου παραμονής των κρατουμένων στον απαραίτητα αναγκαίο με άμεση μεταγωγή αυτών στις Φυλακές ή άμεση απέλασή τους, αν κριθεί δικαστικά, με την ταυτόχρονη απαγόρευση κράτησης στα Αστ. Τμήματα πέραν του 24ώρου ή του χρονικού ορίου που ορίζει ο νόμος σε περίπτωση προθεσμίας για απολογία των κρατουμένων ενώπιον του Ανακριτή.

ι) Να μην εξαντλείται η συμμετοχή του Δικηγορικού Συλλόγου στην «ψυχαγωγική φιλανθρωπία» που εκδηλώνεται κατά τις γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα από καλλιτεχνικές ομάδες δικηγόρων στις Φυλακές, εκδηλώσεις που καλλιεργούν και διαιωνίζουν αλόγιστα την επικρατούσα υποκρισία και να διευρυνθεί με ουσιαστική προσφορά μέσα από συζητήσεις, επισκέψεις, όπως παραπάνω αποτυπώνεται, κι ενίσχυση καλλιτεχνικής και πνευματικής δράσης των κρατουμένων, συνεχούς, συχνής, πέρα και έξω από το πλέγμα συντηρητισμού, εθελοτυφλίας, ρατσισμού και κάθε αντιδραστικής συμπεριφοράς.

ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ Ή ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ;

απαιτώντας την επαγγελματική κατοχύρωση και τον κοινωνικό μας ρόλο

Η αντιμετώπιση των επαγγελματικών (και οικονομικών) προβλημάτων μας δεν μπορεί να θεωρηθεί διακριτά από την αποστολή του επαγγέλματός μας. Καλύτεροι όροι άσκησης δικηγορίας σημαίνει καλύτερη έννομη προστασία για όλους και ειδικά για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Όσο η κεντρική εξουσία και οι αρχισυνδικαλιστές δεν προχωράνε και στη βελτίωση των επαγγελματικών όρων μας τόσο τα αδύναμα στρώματα θα στερούνται αποτελεσματική έννομη προστασία. Το κράτος δικαίου status ad quem. Status quo : το κράτος αδίκου.

Σημαντικός παράγοντας για την αποτελεσματική λειτουργία του επαγγέλματός μας είναι η οικονομική ευχέρεια του δικηγόρου με ένα εισόδημα αξιοπρέπειας από την δικηγορία. Είναι κοινή αλήθεια, ότι ο μέσος δικηγόρος έχει λίγες υποθέσεις και ότι οι υποθέσεις που έχουν οι περισσότεροι αποφέρουν χαμηλά έσοδα. Έχει κυριαρχήσει το ιδεολόγημα, ότι αίτιο είναι η πληθώρα των δικηγόρων σε σχέση με τη δικηγορική ύλη. Οπότε μάλλον πρέπει να συρρικνώσουμε τον αριθμό των δικηγόρων. Υπάρχει όμως και εναλλακτική λύση που προτείνουμε και απαιτούμε εμείς: διεύρυνση και ανακατανομή της δικηγορικής ύλης.

Όσοι πρεσβεύουν τη συρρίκνωση του αριθμού των δικηγόρων δεν θέλουν να μιλήσουν αληθινά και να λάβουν υπόψη τους, ότι η περισσότερη δικηγορική ύλη έχει συγκεντρωθεί σε λίγα γραφεία, την οποία δουλεύουν συνάδελφοι με πολύ χαμηλές αποδοχές (συνεργάτες – ασκούμενοι), ώστε το big boss να μπορεί να «συνδικαλίζεται» και να κάνει δημόσιες σχέσεις για μεγαλύτερη πελατεία, αλλά θέλουν το δικηγορικό επάγγελμα να μην είναι ανοιχτό σε όλους να ανήκει σε μία κλειστή κάστα, σε μια ελίτ για τα δικά της οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα. Ας μην μάς πουν για αξιοκρατία, ξέρουμε…

Δεν λαμβάνουν υπόψη ότι μία διεύρυνση της δικηγορικής ύλης θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά το εισόδημά μας, ίσως γιατί θίγονται σημαντικά συμφέροντα. Για παράδειγμα ο καταχρηστικός όρος παρέκτασης της τοπικής αρμοδιότητας των δικαστηρίων της Αθήνας στις τυποποιημένες συμβάσεις των μεγάλων επιχειρήσεων (τράπεζες, ασφαλιστικές, εταιρίες κινητής τηλεφωνίας) απορροφά πολύ μεγάλη ύλη προς την Αθήνα, διότι ο αντισυμβαλλόμενός τους, αν και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη ή στα Γρεβενά για οποιαδήποτε διαφορά θα πρέπει να απευθυνθεί στα δικαστήρια της Αθήνας. Η κατάργηση του παραπάνω συμβατικού όρου θα συνιστούσε διεύρυνση της ύλης των δικηγόρων της υπόλοιπης επικράτειας. Επίσης η υποχρεωτική παράσταση δικηγόρων στη σύναψη τραπεζικών συμβάσεων σημαντικού ποσού λ.χ. δανείου θα σήμαινε επίσης μία διεύρυνση της δικηγορικής ύλης. Τα παραπάνω συναρτώνται με την βελτίωση της νομικής θέσης του αντισυμβαλλόμενου των μεγάλων επιχειρήσεων, διότι στην πρώτη περίπτωση δεν θα χρειάζεται να καταφεύγει σε δικαστήρια που είναι μακριά από τον τόπο διαμονής του και τις περισσότερες φορές αυτό δρα αποτρεπτικά για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και στη δεύτερη περίπτωση δεν θα υπογράφει αναγκαστικές συμβάσεις προσχωρήσεως χωρίς να μπορεί να διαπραγματευτεί το περιεχόμενό τους ( σε πολλούς έχει τύχει πελάτης που δεν ξέρει με τι όρους πήρε δάνειο).

Περαιτέρω η ύλη που προέρχεται από τους «μεγάλους εργοδότες» (τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, δημόσιο κτλ) και είναι μονοπωλιακή για μερικά γραφεία θα πρέπει να ανακατανέμεται από το Δ.Σ.Θ. με δίκαια κριτήρια προς όλους και όχι με καταστρατηγήσεις, όπως λ.χ. ο αυτεπάγγελτος διορισμός (θυμάστε πότε διοριστήκατε τελευταία φορά; λειτουργεί άραγε ο περιβόητος κατάλογος και μέσα από ποιο συρτάρι;)

Στην αύξηση ύλης και αποδοχών για κάθε συνάδελφο θα συνέδραμε :

  1. η αναστολή δικηγορίας για τους έμμισθους του δημοσίου και των τραπεζών και η απαγόρευση δικηγορίας για πρώην δικαστές
  2. υποχρεωτική παράσταση σε διάφορες έννομες σχέσεις όπως δημόσια έργα, χρηματιστηριακές, ασφαλιστικές συμβάσεις και επαγγελματικές μισθώσεις
  3. η κατοχύρωση αξιοπρεπούς αμοιβής και ανθρώπινου ωραρίου των συνεργατών και των ασκούμενων ώστε να αποτελεί όριο στα big boss που νέμονται τη δικηγορική ύλη με ελάχιστο κόστος
  4. η διασφάλιση των αμοιβών των δικηγόρων που εργάζονται κατ’ αποκοπή για μεγάλες επιχειρήσεις με την καταβολή της αμοιβής στο ΔΣΘ
  5. η θέσπιση ανώτατου ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης
  6. τα ελάχιστα όρια αμοιβών να αναπροσαρμόζονται με σύγχρονα κριτήρια σε τακτικά διαστήματα
  7. διανομή του μερίσματος με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια αναλόγως του συνολικού εισοδήματος και όχι ίδιο μέρισμα για όλους
  8. ενίσχυση του διανεμητικού λογαριασμού των νέων δικηγόρων και διανομή με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια

Σημειωτέον, ότι οι μεγαλύτερες αποδοχές με τη διεύρυνση της ύλης θα σήμαναν και μεγαλύτερους πόρους για τους ασφαλιστικούς μας φορείς.

Την άσκηση δικηγορίας θα διευκόλυνε και :

1. η ενίσχυση των δικαστικών υπηρεσιών, των υποθηκοφυλακείων και των εν γένει υπηρεσιών του δημόσιου τομέα με υλικοτεχνική υποδομή και προσλήψεις εργαζόμενων (που είναι και αίτημα των εργαζόμενων) ώστε, να μην σπαταλάμε παραγωγικό χρόνο και εξοντωνόμαστε καθημερινά για καταθέσεις, επικυρώσεις, κτλ ( Τι θα γίνει επιτέλους με την ουρά στον εισαγγελέα υπηρεσίας, στις καταθέσεις αγωγών και όχι μόνο!). Βέβαια η κυβέρνηση προτιμάει να σπαταλάει χρήμα στις φρεγάτες στο Λίβανο και στη στρατιωτική συμμετοχή στο Αφγανιστάν

2. η έκδοση επιστημονικών συγγραμμάτων από το ΔΣΘ σε προσιτές τιμές. Φτάνει πια με τις πανάκριβες εκδόσεις του ολιγοπωλίου που δεν ανταποκρίνονται ούτε καν στην επικαιρότητα της νομοθεσίας! Εκσυγχρονισμός της βιβλιοθήκης με λειτουργία και το απόγευμα.

Αν κάναμε μία σκέψη πολιτική θα λέγαμε, ότι όποιος θέλει αδύναμους δικηγόρους θέλει ευάλωτους πολίτες. Μην εμπιστεύεστε λοιπόν τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό του αυταρχισμού και της αεργίας γαντζωμένο από τα χρίσματα της εξουσίας και των μεγαλοεπιχειρηματιών που έχουν ήδη ξεκινήσει τις επιθέσεις στα δικαιώματα όλων. Ένα από αυτά τα δικαιώματα, συνάδελφοι, είναι και η έννομη προστασία της οποίας είμαστε και εμείς εγγυητές. Διέξοδο δεν θα φέρει η συνέπεια ενός γιάπη, η εκμετάλλευση και ο ανταγωνισμός μεταξύ μας, αλλά η αλληλεγγύη ενάντια στον εκμαυλισμό της αγοράς.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ!

ΟΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΤΟΥ «ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Εξίμισι χρόνια μετά την επίσημη κήρυξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»

υπό το πρόσχημα της κατάρευσης των δίδυμων πύργων στις 11 Σεπτεμβρίου 2001,οι κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Ε.Ε. συνεχίζουν να παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες ,στο όνομα της ασφάλειας και της «δημοκρατίας».

ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ «ΑΞΟΝΑΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ»

Η υιοθέτηση του στρατηγικού δόγματος του προληπτικού πολέμου αποπειράθηκε να νομιμοποιήσει,χωρίς επιτυχία, την επίθεση κατά του Αφγανιστάν και του Ιράκ.Οι διακηρυχθέντες όμως σκοποί των επιτιθεμένων,όπως αναμενόταν, δεν ευοδώθηκαν .Στο Αφγανιστάν ο Μπιν Λαντεν εξακολουθεί να παραμένει ασύλληπτος, στο Ιρακ τα περίφημα όπλα μαζικής καταστροφής ουδέποτε εντοπίσθηκαν,πρόσφατες δε έρευνες αποδεικνύουν ότι οι πληροφορίες περί όπλων μαζικής καταστροφής ήταν κατασκευασμένες ,ο απολογισμός δε των «παράπλευρων απωλειών» από το 2000 έως σήμερα ανέρχεται ,μόνο για το Ιρακ σε 1.000.000 θανάτους.

Ο πόλεμος όμως των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους, πέτυχε τους ανομολόγητους ,πλην πραγματικούς,σκοπούς του.Εξουδετέρωσε την αντίσταση των λαών προκαλώντας εμφύλιες συρράξεις και εξασφάλισε τον έλεγχο των πετρελαικών αποθεμάτων στο Ιρακ -που αποτελούν το 63% των παγκόσμιων αποθεμάτων-παραχωρώντας σε πολυεθνικές τη δυνατότητα να εξορύσουν και εκμεταλεύονται το ιρακινό πετρελαιο για τα επόμενα 30 χρόνια,παρακρατώντας το 75% των εσόδων και να εξάγουν τα κέρδη τους χωρίς να υπόκεινται σε φορολογία,γεγονός που ισοδυναμεί με απαλλοτρίωση ενός εθνικού πόρου που προσφέρει το 95% των δημοσίων εσόδων στο Ιρακ.

Και καθώς οι σταυροφόροι του «αντιτρομοκρατικού αγώνα» εργάζονται υπερωριακά σε Ιρακ και Αφγανιστάν,η αμερικανική διοίκηση σε στενή συνεργασία με τον πρόεδρο της Γαλλίας Ν.Σαρκοζύ και την καγκελλάριο της Γερμανίας Α.Μερκελ ,προπαρασκευάζει ένα καινούριο προληπτικό πόλεμο ,κατά του Ιραν αυτή τη φορά,με το διακυρηγμένο στόχο την αποτροπή της χώρας αυτής απ΄τη κατασκευή πυρηνικών όπλων.Μάταια οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ σε αναφορά τους τον Δεκέμβριο του 2007 διαβεβαιώνουν ότι το Ιραν εγκατέλειψε το σχετικό πρόγραμμα από τα τέλη του 2003,μάταια και ο επικεφαλής του Διεθνούς Πρακτορείου Ατομικής Ενέργειας M.El Baradei πιστοποιεί ότι δεν υπάρχουν πληροφορίες για συγκεκριμένο πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικών όπλων.Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιμένει να δαιμονοποιεί το Ιραν σε αγαστή σύμπνοια με τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ ,Β.Νετανιάχου,που δηλωνε σε συγκέντρωση 5.000 ατόμων στο Λος Αντζελες ότι «βρισκόμαστε στο 1938,το Ιραν είναι η Γερμανία» θέλοντας να τονίσει τον κίνδυνο που αποτελεί το Ιραν για την ασφάλεια του Ισραήλ,το οποίο σημειωτέον κατέχει την 6η θέση μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων του πλανήτη.

Ηδη 5 πρώην στρατηγοί του ΝΑΤΟ συνέγραψαν μανιφέστο προτρέποντας τη Δύση να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα ενάντια σε κάθε χώρα που δεν έχει πυρηνικά και προσπαθεί να τα αποκτήσει και αυτό σε πληρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο και την 6η αρχή της Νυρεμβέργης που ορίζουν ότι αποτελεί έγκλημα πολέμου ο σχεδιασμός,η προετοιμασία ,η προτροπή ή η διεξαγωγή επιθετικού πολέμου ,θεωρώντας εγκλήματα πολέμου «τις δολοφονίες,τη κακομεταχείριση,την αναγκαστική μεταφορά πληθυσμων…τη λεηλασία δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας….τις καταστροφές πόλεων ή χωριών…που δεν δικαιολογούνται από στρατιωτικές ανάγκες».

Οι προτροπές των 5 συντακτών του μανιφέστου βρήκαν «ευήκοα ώτα» στην αμερικανική αεροπορία , η οποία ζήτησε από το Κογκρεσσο τη χρηματοδότησή της με 88 εκατομμύρια δολλάρια ,για τον εφοδιασμό του «B2 Stealth» με βόμβα βάρους 6 τόνων,ικανή να καταστρεφει υπόγειους στόχους μεγάλου βάθους,φωτογραφίζοντας το ιρανικό εργοστασιο εμπλουτισμού ουρανίου ,που βρίσκεται στη περιοχή Natanz.

Η ΣΥΡΙΚΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Το δόγμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» πέραν των στρατιωτικων του στοχεύσεων,σε πολιτικό επίπεδο επιφέρει τον στραγγαλισμό των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ηδη από τις 26/10/2001 ψηφίζεται από το Κογκρεσσο η περίφημη Patriot Act ,με την οποία παρέχονται πρωτοφανείς εξουσίες σε αστυνομικές αρχές και σε υπηρεσίες πληροφοριών,οι οποίες χωρίς δικαστική διαμεσολάβηση συλλαμβάνουν πολίτες,παρακολουθούν τηλεφωνικές συνομιλίες και ηλεκτρονικά ταχυδρομεία,καθώς και κάθε άλλη επικοινωνία μέσω διαδικτύου.

Στην Ε.Ε. αντίστοιχα ψηφίζεται η απόφαση πλαίσιο για την τρομοκρατία,καθιερώνεται το ευρωπαικό ένταλμα σύλληψης (μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 6.800 εντάλματα) ,ψηφίζεται η οδηγία για τη προληπτική συλλογή προσωπικών δεδομένων,η παρακολούθηση κλήσεων από σταθερά και κινητά τηλέφωνα,καθώς και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου 500.000.000 εκατομμυρίων ανθρώπων,η καταγραφή βιομετρικών στοιχείων για την έκδοση διαβατηρίων,ενώ δημιουργούνται βασεις δεδομένων DNA και δακτυλικών αποτυπωμάτων σε εθνικό και ευρωπαικό επίπεδο με δυνατότητα των εθνικών αστυνομικών αρχών και της Europol να κάνουν χρήση αυτών των δεδομένων χωρίς τη συνδρομή και την εγγύηση της δικαστικής αρχής.Η αρχή ενός εφιαλτικού «Πανόπτικουμ» όπου η εκάστοτε εξουσία θα έχει υπό πλήρη παρακολούθηση το σύνολο του πληθυσμού γίνεται πραγματικότητα,με τις κάμερες ασφαλείας να καταγράφουν το σύνολο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων.Ηδη στη Βρεττανία λειτουργούν 4.000.000 κάμερες ,ενώ στη χώρα μας έχει επιτραπεί η καταγραφή των διαδηλωτών,από κάμερες που αρχικά τοποθετήθηκαν για τον έλεγχο της κυκλοφορίας.

Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. ,τον Σεπτέμβριο του 2005,κατόπιν εισηγήσεως της Βρεττανικής Κυβέρνησης,υιοθετείται ένα ψήφισμα που ποινικοποιεί τη προτροπή,τη δικαιολογηση ή τον εγκωμιασμό τρομοκρατικών ενεργειών ,ενώ το Συμβούλιο της Ευρώπης την ίδια χρονιά υιοθετεί τη «Συνθήκη Πρόληψης της Τρομοκρατίας»με ανάλογο περιεχόμενο,παραβιάζοντας ευθέως την ελευθερία έκφρασης και λόγου και ποινικοποιώντας το φρόνημα.

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΙΣΜΑΜΟΦΟΒΙΑΣ

Το ιδεολόγημα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» των «κακών και σκοταδιστών» μουσουλμάνων επέφερε και μια ακόμη σημαντική παράπλευρη απώλεια.Την ισλαμοφοβία η οποία εκφράζεται με την απαξίωση ,αλλά και τις διακρίσεις κατά των μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν σε Η.Π.Α. και Ευρωπαική Ενωση.Για τους ισλαμόφοβους οι Μουσουλμάνοι είναι ανίκανοι για πρόοδο (αποσιωπώντας την ακμή των αυτοκρατοριών των Αράβων,των Οθωμανών κ.λ.π.),πολλαπλασιάζονται σαν ποντίκια (Οριανα Φαλάτσι),είναι κατακτητικοί (παραγνωρίζοντας τον επιθετικό χαρακτήρα των σταυροφοριών και των δύο παγκοσμίων πολέμων που φυσικά δεν έγιναν από Μουσουλμάνους),θέλουν να μας επιβάλουν το πολιτισμό τους (παραβλέποντας ότι ο μόνος πολιτισμός που μας επιβάλλεται σήμερα είναι αυτός του χάμπουργκερ και της κοκα κολα).

Ο πόλεμος της μαντήλας στη Γαλλία δεν ήταν παρά ένας συγκεκαλυμένος ρατσισμός όπως επισημαίνει η Κριστιν Ντελφυ,αρχισυντάκτρια του περιοδικού «Νεα Φεμινιστικά Θέματα» .Κανείς δεν θέλει να αποκαλείται φανερά ρατσιστής.Η μαντήλα είναι το πρόσχημα ,τόνισε σε πρόσφατη συνέντευξή της.

Σύμφωνα με την ειδική ανταποκρίτρια του Ο.Η.Ε. πάνω σε θέματα ρατσισμού,Doudou Diene, «όλο και περισσότεροι πολιτικοί,Μ.Μ.Ε.,και διανοούμενοι εξομοιώνουν το ισλαμ με τη βία και τη τρομοκρατία ,κάποιοι δε προσπαθούν να εμποδίσουν τη θρησκευτική του έκφραση»

Τέλος σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα διαπιστώνονται αρνητικές συμπεριφορές κατά των Μουσουλμάνων στην Ε.Ε. (όπου οι Μουσουλμάνοι είναι 20.000.000) ,καθώς και αρνητική αναφορά σε αυτούς από τα Μ.Μ.Ε. ,τα οποία τους παρουσιάζουν σαν εσωτερικό εχθρό.

Η ισλαμοφοβία αποτελεί το κατεξοχήν εργαλείο επιβολής της πολιτικής των Η.Π.Α. και των δορυφόρων τους στη Μέση Ανατολή ,το Ιραν και το Ιρακ και της εμπέδωσης της ιδέας των προληπτικών πολέμων.

ΟΙ ΝΕΚΡΕΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ

Με το ζήτημα της ισλαμοφοβίας συναρτάται και η λειτουργία του κολαστήριου του Γκουαντάναμο που σήμερα αριθμεί 745 κρατούμενους.Το κέντρο αυτό δημιουργήθηκε με προεδρικό διάταγμα στις 13-11-2001 ,σύμφωνα με το οποίο οι κρατούμενοι εκεί δεν χαρακτηρίζονται αιχμαλωτοι πολέμου,αλλά «μαχητές του εχθρού» έννοια άγνωστη στο διεθνές δίκαιο.Πολλοί είναι οι κρατούμενοι που έχουν αυτοκτονήσει, ενώ πολλοί έχουν κάνει απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες κράτησής τους, με τελευταίο κάποιο δημοσιογράφο του Αλ Τζαζίρα που βρίσκεται στη 250η ημέρα απεργίας,διαμαρτυρόμενος για την εξαετή κρατησή του χωρίς να του έχει απαγγελθεί κατηγορία και χωρίς να έχει περάσει απο δίκη.

Συμπερασματικά,απέναντι στον εκφασισμό της κοινωνίας και τις συστηματικές και αλλεπάλληλες σφαγές αμάχων από αυτούς που μας εξουσιάζουν δεν μπορούμε να παραμένουμε απλοί θεατές,Η σιωπή είναι συνενοχή.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΥΠΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ…

Τα τελευταία 6 χρόνια οι διαδοχικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. συναγωνίσθηκαν μεταξύ τους σ’ έναν αγώνα δρόμου, με επικίνδυνες νομικές ακροβασίες και μέτρα που έχουν ήδη πάρει το χαρακτήρα χιονοστιβάδας, για τη διαρκή συρρίκνωση των πολιτικών ελευθεριών και την ένταση της αυταρχικοποίησης τόσο του θεσμικού πλαισίου, όσο και της υλικής πρακτικής των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, νομιμοποιώντας τελικά ένα παρασυνταγματικό, νοσηρό και παραβασιογόνο κλίμα, τραυματίζοντας βαριά την ιδιωτική σφαίρα του ατόμου και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα.

Όλα δείχνουν πως οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι 2928/2001 (σε συνδυασμό με την ad hoc εισαγωγή και ψήφιση του ν. 3090/2002) και 3251/2004 (για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης) ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου: μεταξύ των πολλών προκλητικών και ακραία αντιδραστικών μέτρων ποινικής καταστολής, που ακολούθησαν, ξεχωρίζουν οι συμφωνίες για την αποστολή των προσωπικών πληροφοριών όλων των επιβατών αεροπλάνων προς τις ΗΠΑ και πρόσβασης των τελευταίων σε απόρρητα τραπεζικά αρχεία και οικονομικά δεδομένα), η συνθήκη για την καταγραφή και ανταλλαγή γενετικού υλικού, βιομετρικών δεδομένων και πλήθους άλλων στοιχείων μεταξύ των «15» της ζώνης Σένγκεν), η απόφαση της Συνόδου των Υπουργών Δικαιοσύνης της Ε.Ε. για παρακολούθηση όλων ανεξαιρέτως των πολιτών με την πλήρη κατάργηση του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου και τελευταία (Νοέμβριος 2007) το διαβόητο «πακέτο Φρατίνι», με το οποίο εκπονείται ένα εκτεταμένο σχέδιο ανεξέλεγκτου φακελώματος, ελέγχου, συλλήψεων και ανακρίσεων όλων των επιβατών σε πτήσεις από χώρες της Ε.Ε. προς τρίτες χώρες και αντίστροφα (κατά το μοντέλο που ισχύει ήδη για τις πτήσεις Ευρώπη-ΗΠΑ), και διαχείρισης 19 προσωπικών δεδομένων κάθε επιβάτη (πλήρη στοιχεία ταυτότητας, τηλεφώνων, ηλεκτρονικών διευθύνσεων και διαδικτυακών ταξιδιών, τόπων διαμονής ή φιλοξενίας, πιστωτικών καρτών κλπ.) στα οποία θα έχουν άμεση πρόσβαση όλες οι αστυνομικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα προκλητικά αυτά μέτρα, μαζί με τις αντιδραστικές αλλαγές που επιχειρούνται στο ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, συγκροτούν ένα ολοκληρωτικό και ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου, φακελώματος και προληπτικής καταστολής όλων ανεξαιρέτως των πολιτών και μάλιστα φακέλωμα που εκτείνεται σε κάθε σφαίρα απορρήτου της ζωής του ατόμου, δημόσιας ή ιδιωτικής, καθώς η άρση απορρήτου επικοινωνιών και συναλλαγών επεκτείνεται από τις παρακολουθήσεις στην καταγραφή, συλλογή και επεξεργασία δεδομένων και μάλιστα για εγκλήματα που αφορούν σε προθέσεις και όχι σε πράξεις, γεγονός που συνιστά τρομακτική οπισθοδρόμηση σε ό,τι αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το (αντι)τρομοκρατικό οπλοστάσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαρκώς ενισχύεται με το ψευδοεπιχείρημα της αποτροπής τρομοκρατικών ενεργειών και καταστολής του οργανωμένου εγκλήματος, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κοινό σπίτι των αστυνομικών, προτάσσοντας την ασφάλεια μέσα σε μια κοινωνία φυλακή, χωρίς ατομικά δικαιώματα και εγγυήσεις για την προστασία τους: μια κοινωνία στην οποία ενισχύονται θεαματικά τα κάθε είδους ακραία ανορθολογικά και σκοταδιστικά ρεύματα, με μοναδική αναγνωριζόμενη ελευθερία αυτήν της κατανάλωσης και του δανεισμού.

Επιπλέον, όμως, και παράλληλα με το τελευταίο κύμα αντιτρομοκρατικής υστερίας, ενεργοποιείται και μια ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ, με τα οποία η αναγνώριση «υπόπτων» θα μπορεί να γίνεται με βάση παραμέτρους, όπως το βάδισμα, αλλά και ειδικότερες κινήσεις, μετά την καταγραφή των οποίων από ειδικές βιντεοκάμερες, ακολουθεί η καταχώριση της «υπογραφής βαδίσματος» (!) με τη βοήθεια υπολογιστή.

Τις υπερσύγχρονες αυτές κάμερες που μπορούν να αναγνωρίσουν υπόπτους από την όψη τους, αλλά και από τις κινήσεις τους καθώς περπατούν, διαθέτει ήδη και η Ελλάδα: πρόκειται για τις κάμερες, που είχαν τοποθετηθεί κατά την Ολυμπιάδα της οικονομικής και περιβαλλοντικής καταστροφής, οι οποίες δεν σταμάτησαν ποτέ να λειτουργούν και που συμπληρώθηκαν μόνο με το κατάλληλο λογισμικό.

Και ιδού το παράδοξο: η ανοιχτή κοινωνία μετέρχεται μυστικές ανακριτικές πράξεις, ενώ το πρόβλημα της ασφάλειας μετατρέπεται σε πρόβλημα δικαιοσύνης σε μια εξίσωση όχι μόνο θεωρητικά μετέωρη αλλά και πρακτικά επικίνδυνη. Όταν ο «εχθρός» είναι αόρατος και βρίσκεται παντού, ο κάθε πολίτης μπορεί να γίνει ύποπτος. Κι όταν ο καθένας γίνεται ύποπτος, τότε οδηγούμαστε αναγκαία στη μετάπτωση από το άδικο της πράξης στο άδικο του φρονήματος, στην υποκατάσταση του τεκμηρίου αθωότητας από το τεκμήριο ενοχής, στην αντιστροφή του βάρους της απόδειξής της και στην καθιέρωση γενικευμένων μέτρων καταστολής, μετατρέποντας την εξαίρεση σε κανόνα. Χάρην της ασφάλειας απέναντι στον αόρατο τρομοκράτη ο πολίτης καθίσταται τελικά απολύτως ανασφαλής απέναντι στον πανίσχυρο μηχανισμό καταστολής.

Με όλα αυτά, σε συνδυασμό με την επιχειρούμενη θεσμοθέτηση του «ποινικού δικαίου του εχθρού», η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι έλληνες θιασώτες της, επικαλούμενοι το θεωρητικά ανύπαρκτο αλλά σταθερά ανερχόμενο «δικαίωμα στην ασφάλεια», επιχειρούν να νομιμοποιήσουν στην κοινή συνείδηση τη νυχθημερόν παρακολούθηση δημόσιων και ιδιωτικών χώρων, την «κρατικοποίηση» και το φακέλωμα της καθημερινής ζωής. Με το ανελέητο χτύπημα της προσωπικής ζωής και τον ακρωτηριασμό ακόμη και παραδοσιακών δικαιωμάτων το νεοφιλελεύθερο αστικό κράτος προσβάλλει τα δικαιώματα της τεράστιας πλειοψηφίας των εργαζομένων με στρατηγικό σκοπό να προλάβει και αποτρέψει τη συλλογική δράση και αμφισβήτηση των προνομίων μιας μικρής μειοψηφίας, αυτής των μελών της κυρίαρχης τάξης.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι κατά το τελευταίο διάστημα τριπλασιάσθηκαν τα κλειστά κυκλώματα με κάμερες για την παρακολούθηση χώρων και προσώπων, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των ηλεκτρονικών καμερών, οι οποίες μάλιστα αξιοποιούν και περαιτέρω δυνατότητες, όπως καταγραφή και επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, περιστροφική κίνηση και καταγραφή ήχων και ομιλίας.

Αυτή η επιθετικά ακραία εφαρμογή ανελεύθερων και ασφυκτικών μέτρων ασφαλείας και η άγρια επέλαση κατά των ελευθεριών, σε συνδυασμό με την ανατροπή λαϊκών κατακτήσεων και εργασιακών δικαιωμάτων, την αντιδραστική αναμόρφωση του συστήματος ασφάλειας, υγείας και εκπαίδευσης, τη μόνιμη

εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία που κυριαρχεί στους χώρους εργασίας, τη σταθερή δικαστική «εξάρθρωση» του απεργιακού δικαιώματος, τη δίωξη και καταδίκη όσων αγωνίζονται και αμφισβητούν, συνθέτουν και ολοκληρώνουν την εικόνα μιας αντιδραστικής πολιτικής που αντιμετωπίζει εχθρικά το σύνολο της κοινωνίας, θέτοντάς την σε κατάσταση ομηρίας. Δεν αφορά λοιπόν σε ελάχιστους περιθωριακούς, όπως ίσως αρχικά φαίνεται, αλλά απειλεί ευθέως όλους όσοι επιμένουν να αντιστέκονται και να αγωνίζονται για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, και τελικά αποσκοπεί στην κατατρομοκράτηση όλων των πολιτών. Η επιστροφή στο αστυνομικό κράτος άλλων εποχών, η καθιέρωση υποκλοπών και παρακολουθήσεων σε όλη την κοινωνία, υιοθετώντας το πρότυπο του Όργουελ και του «Μεγάλου Αδελφού», που ακούει και κατασκοπεύει τους πάντες και τα πάντα, δημιουργεί έναν εφιαλτικό μηχανισμό παρακολούθησης όχι των «τρομοκρατών» της μιας ή της άλλης οργάνωσης-φάντασμα, αλλά των κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων και οποιουδήποτε αμφισβητεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων και την παράλληλα εξελισσόμενη επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Στην εξουδετέρωση αυτών στοχεύει το σχέδιο έντασης της ποινικής καταστολής και σ’ αυτούς θα εφαρμοστούν οι νέοι αντιδραστικοί ποινικοί νόμοι και μέτρα για την αντιμετώπιση (δήθεν) του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας.

Πραγματικός σκοπός είναι να τιθασεύσουν την κοινωνική αγανάκτηση και ν’ αντιμετωπίσουν την κοινωνική έκρηξη που έρχεται, καθώς η οικονομική ύφεση είναι ήδη εντός των πυλών, οι κοινωνικοπολιτικές εντάσεις που θα προκύψουν αναπόφευκτες, η υπερχρέωση απειλεί μεγάλα τμήματα του λαού και ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ θα πιέζει ακόμα περισσότερο την Ευρώπη να λάβει μέτρα ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, με ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας, λιγότερα ασφαλιστικά δικαιώματα και περισσότερες αυταρχικές ποινικές διατάξεις. Υπό το βάρος αυτών των κοινωνικοπολιτικών φορτίσεων, αναβαθμίζεται η τεχνολογία του ελέγχου και της καταστολής και αφαιρούνται παραδοσιακά δημοκρατικές ελευθερίες και εργατικά δικαιώματα, καθώς ο 4ος κόσμος των νεόπτωχων και απόκληρων της «προόδου» και του «εκσυγχρονισμού» διευρύνεται τραγικά.

Σε κάθε περίπτωση, η σύνδεση των αλλεπάλληλων (αντι)τρομοκρατικών νομοθεσιών και μέτρων με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος» είναι όχι μόνο σκόπιμη και προσχηματική αλλά και ΒΑΘΙΑ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ. Κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο 270 εκατομμύρια άνθρωποι πέφτουν θύματα εργατικών ατυχημάτων, 160 εκατομμύρια άνθρωποι προσβάλλονται από εργατικές ασθένειες, ενώ 2 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κατά την ώρα της εργασίας τους. Και από την άλλη μεριά, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ίδιου του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, οι τρομοκρατικές επιθέσεις βρίσκονται τις τελευταίες τρεις δεκαετίες σε σταθερά πτωτική πορεία: το 2003 ήταν λιγότερες από αυτές του 1969, ενώ ακόμα και το 2001 δεν έφταναν ούτε το 1/3 των επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν το 1985. Ακόμα και στο χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου σκοτώθηκαν 3.000 άνθρωποι την ίδια στιγμή που ετησίως στις ΗΠΑ χάνουν τη ζωή τους περίπου 11.000 εξαιτίας της «ελεύθερης οπλοκατοχής»…

Κι επιτέλους, η τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα μόνο με πολιτικά και κοινωνικά μέτρα μπορούν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά: με την απελευθέρωση του ΙΡΑΚ από τις δυνάμεις κατοχής, τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων των μεταναστών στη Δύση (με τη νομιμοποίησή τους και τη χορήχηση ασύλου στους πρόσφυγες), τη διασφάλιση του δικαιώματος σε μόνιμη και σταθερή εργασία, τεράστιου αριθμού ανθρώπων που μόνο στην Ευρώπη υπολογίζονται σε 25 εκατομμύρια!

Είναι προφανές ότι έχει ανοίξει πλέον διάπλατα ο δρόμος για συνεχείς καταστρατηγήσεις βασικών ελευθεριών και στοιχειωδών εργατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ως Εναλλακτική πρωτοβουλία Δικηγόρων τασσόμαστε ανεπιφύλακτα και αταλάντευτα στην πλευρά όσων αναπτύσσουν την κοινωνική έννοια του δικαίου, τις δημοκρατικές αρχές, τις λαϊκές ελευθερίες και την κοινωνική δικαιοσύνη, υπερασπιζόμενοι ανυποχώρητα και δυναμικά τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η εγκατάσταση 14 σταθερών ηλεκτρονικών καμερών παρακολούθησης δικηγόρων και πολιτών και στα Διοικητικά Δικαστήρια Θεσσαλονίκης (προκαλώντας πανελλαδική πρωτοτυπία) μας βρήκε από την αρχή μαχητικά αντίθετους..!

Ένας απολογισμός

– με πρωτοβουλία της παράταξής μας και απόφαση του Δ.Σ θεσπίστηκε η –υποχρεωτική- αμοιβή για τους ασκούμενους δικηγόρους και η κάλυψη των ασφαλιστικών τους εισφορών είτε από το Σύλλογο είτε από τον ασκούντα δικηγόρο. Η παρελκυστική τακτική παρατάξεων και συμβούλων έπεσε στο κενό. Η δυναμική που δημιουργήθηκε από την συντονισμένη δράση των συναδέλφων, των ασκούμενων και των φοιτητών ανέτρεψε τα σχέδιά τους.

πρόταση για έκδοση ψηφίσματος για την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο

-εισήγηση στο Δ.Σ. για υιοθέτηση ψηφίσματος ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16 . Εκδήλωση συζήτηση στο Πανεπιστήμιο κατά της τροποποίησης του άρθρου 16 του Συντάγματος-Συμμετοχή στα Πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια

-Εκδήλωση –συζήτηση για τους συμβασιούχους στο κτίριο της Διαγωνίου

-πρόταση έκδοσης ψηφίσματος καταδίκης του προέδρου του Αρείου Πάγου για τις παρεμβάσεις του στο θέμα των συμβασιούχων. Καταδίκη της επαίσχυντης απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου η οποία μέσα σε έξι μήνες ανέτρεψε προηγούμενη(ομόφωνη) απόφασή της για τους συμβασιούχους με τηλεφωνικές ψήφους

– κατάθεση πρότασης καταδίκης της εγκυκλίου του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την οποία νομιμοποιούταν για πρώτη φορά η χρήση καμερών από την Αστυνομία κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων για την νομοθετική κατοχύρωσή της με την επαίσχυντη τροπολογία του Υπουργού Δικαιοσύνης Κ. Χατζηγάκη που κατατέθηκε ενώ το θέμα εκκρεμούσε στην Ολομέλεια του ΣτΕ

– εισήγηση για την αντίθεσή μας στη δημιουργία υποθαλάσσιας αρτηρίας. Η συζήτησή της εκκρεμεί ακόμη

– έκδοση ψηφίσματος με πρωτοβουλία της παράταξής μας με την οποία καταδικάζαμε την τακτική της Αστυνομίας η οποία σε αγαστή συνεργασία με την εισαγγελία Θεσσαλονίκης , εμφάνισε τους συλληφθέντες σε διαδήλωση μετά την πάροδο 24ωρου από την σύλληψή τους παραβιάζοντας ευθέως το Σύνταγμα και τις κείμενες διατάξεις

– εκδήλωση- συζήτηση για το ασφαλιστικό . Συμμετοχή, για πρώτη φορά, του Δ.Σ.Θ. στη μεγαλειώδη πορεία της 12ης Δεκεμβρίου 2007 μετά από πρόταση της παράταξής μας

– ενεργή συμμετοχή της παράταξής μας στην ανάδειξη της προκλητικής ανταλλαγής οικοπέδων που έγινε μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της μονής Βατοπεδίου

-αντιπολεμικό ψήφισμα ενάντια στην Ισλαμοφοβία- απελευθέρωση του Πακιστανού Τζαβέντ Ασλάμ

– κατάθεση εισήγησης για την ύπαρξη καμερών στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης τον Απρίλιο 2007-διαμαρτυρία και συμβολική απενεργοποίηση μίας από αυτές τον Δεκέμβριο 2007

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ-ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΣΘ

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων (20 Δεκέμβρη! 2007), μόλις ένα μήνα πριν λήξει η προθεσμία συμμετοχής υποψηφίων και συνδυασμών στις επερχόμενες εκλογές του Δ.Σ.Θ., όταν η αντιδραστική πλειοψηφία του Δ.Σ., σε οριακή απαρτία, με πρωτοφανή αδιαλλαξία, επιμονή αλλά και ύποπτη … βιασύνη σκοπιμότητας επιχείρησε να αλλάξει το εκλογικό σύστημα και εν τω μέσω των εορτών να «πιέσει» τον Υπουργό Δικαιοσύνης να προβεί στα δέοντα, ώστε οι εκλογές του Φεβρουαρίου 2008 να διεξαχθούν με ενιαίο ψηφοδέλτιο, που θα ισχύει μόνο για το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης! Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνεδρίαση εκείνη είχε προγραμματισθεί με αποκλειστικό θέμα το ασφαλιστικό, το οποίο και δεν συζητήθηκε τελικά αφού προτάχθηκε και μάλιστα κατά παρέκκλιση της ημερήσιας διάταξης ο εκλογικός νόμος…

Για την ιστορία, οι σύμβουλοι που ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΑΝ ΣΕ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ, και δεν βρήκαν ούτε μία λέξη για να την υπερασπιστούν, ήταν οι παρακάτω: Γαρούφας, Βρεττάς, Αποστολίνας, Γωγάκος, Χατζηκαλλινικίδης, Βαλεργάκης, Μακρής, Παναγοπούλου, Σιδηροπούλου, Κωνσταντίνου, Αντωνιάδης, Κουτσός και Σεραϊδου.

Με αφορμή την εξέλιξη αυτή, αλλά και την πλάνη που διακατέχει πολλούς καλοπροαίρετους συναδέλφους, ως προς τα ψευδοεπιχειρήματα που σκόπιμα και παραπλανητικά κυκλοφορούν περί δήθεν κατάργησης του κομματισμού και θριάμβευσης της αξιοκρατίας, θέτουμε υπόψη σας ότι ενιαίο ψηφοδέλτιο στον Δ.Σ.Θ. σημαίνει:

1. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ, γιατί η πολυσταυρία θα τείνει προς το πλειοψηφικό σύστημα ανάλογα με τον αριθμό των σταυρών προτίμησης.

2. ΑΠΟΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του συνδικαλισμού, τονισμό των προσωπικών στοιχείων και αποδύναμωση των προγραμματικών και συλλογικών θέσεων.

3. ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ των δήθεν «μικρών», χειραφετημένων και «ενοχλητικών» παρατάξεων, καθώς απειλούν να γίνουν μεγάλες, σε αντίθεση με τους πανίσχυρους κομματικούς μηχανισμούς, που θα εξακολουθήσουν να έχουν την άνεση να προωθούν και να εκλέγουν τους υποψηφίους τους, παράλληλα αλλά και σε διαπλοκή με εκείνους που θα προωθούνται και από κάθε είδους άλλους μηχανισμούς (Μ.Μ.Ε., ιδιωτικά συμφέροντα του χώρου κλπ.).

4. ΠΑΣΑΡΕΛΑ υποψηφίων, που με την προβολή των Μ.Μ.Ε. και το χρήμα θα μπορούν να κάνουν την απαιτούμενη προεκλογική εκστρατεία, υποκαθιστώντας κάθε προγραμματικό λόγο και θέση. ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ οποιασδήποτε δυνατότητας εκλογής μαχόμενων, εκτός μηχανισμών, νέων ή αδύναμων οικονομικά δικηγόρων.

5. ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ και ΔΙΑΒΡΩΣΗ του δικηγορικού συνδικαλισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία και την εκπροσώπηση του θεσμικού εκφραστή των δικαιωμάτων της.

Η ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΑΛΛΑΓΗ ΕΥΝΟΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΡΙΑΝΟΥΣ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ!

Ανεξάρτητα από τα πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά του σημερινού δικηγορικού συνδικαλισμού, η απλή αναλογική που ισχύει σήμερα αποκατέστησε την ισότητα της ψήφου, ανανέωσε το τοπίο, συνέβαλε στην πολυφωνία και έδωσε φωνή σε παρατάξεις και πρόσωπα που αποκλείονταν από τους μηχανισμούς των μεγάλων. Ταυτόχρονα κατέδειξε την κρίση του δικηγορικού συνδικαλισμού και την αδυναμία των μεγάλων παρατάξεων να καταρτίσουν ψηφοδέλτια, την ταύτιση τους (καθώς περιορίζονται μόνο σε ρηματική διαφοροποίηση) και οδήγησε στην αποδέσμευση – από την εκλογική επιρροή των σχημάτων που αντιστοιχούν στα δύο μεγάλα κόμματα – ένα διαρκώς ογκούμενο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ποσοστό, εκπέμποντας τα αντίστοιχα μηνύματα εντός και εκτός του Δ.Σ.Θ. Οι παράγοντες αυτών των παρατάξεων είναι άλλωστε εκείνοι που επιδιώκουν διακαώς την κατάργηση της απλής αναλογικής, αφού έχουν κάθε λόγο να την εκδικηθούν.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

τo επιχειρούμενο «ενιαίο ψηφοδέλτιο» δεν είναι ενιαίο! Είναι ένα παραταξιακό ψηφοδέλτιο ή ένα σφιχτό πλέγμα ομοιομορφίας υποψηφίων – με εξαίρεση ελάχιστες ίσως παραφωνίες-, που θα δίνει την ευκαιρία σε πρόσωπα είτε με απόλυτη κομματική και παραταξιακή στράτευση είτε με ισχυρές προσωπικές, πολιτικές ή ιδιοτελείς φιλοδοξίες να κρύβονται πίσω από αυτό και να διεκδικούν την ψήφο των συναδέλφων ως δήθεν ανεξάρτητοι.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, στο οποίο οι εκλογές διεξάγονται εδώ και χρόνια με ενιαίο ψηφοδέλτιο είναι εξόχως αποκαλυπτικό..! Εξαιρετικά χαμηλό το ποσοστό των ψηφισάντων και εξαιρετικά συγκεκριμένο αλλά και σταθερό το γκρουπ των εκλεγομένων συμβούλων…

Ας σταματήσει λοιπόν ο λαϊκισμός και η φτηνή δημαγωγία! Η κατάργηση των παρατάξεων και του προγραμματικού λόγου (εντός και εκτός Δ.Σ.Θ.) βλάπτει σοβαρά το δικηγορικό κόσμο και τη δημοκρατία! Η συγκυρία που επέλεξαν σκόπιμα και αποπροσανατολιστικά να καταργήσουν τον Κώδικα Δικηγόρων και να αλλάξουν το εκλογικό σύστημα δεν είναι καθόλου «αθώα»! Σοβαρότατα ζητήματα σοβούν και απαιτούν συστηματική προγραμματική παρέμβαση: Ασφαλιστικό, αναδιάταξη δικηγορικής ύλης, κατοχύρωση έμμισθων συνεργατών και ασκουμένων, τροποποιήσεις δικονομίας, καθημερινά προβλήματα, κατάσταση δικαιοσύνης, συνεχής υποβάθμιση του θεσμικού ρόλου του υπερασπιστή δικηγόρου, στα πλαίσια της συνεχούς απαξίωσης δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών.

Για όσους ενδιαφέρονται για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στο δικηγορικό συνδικαλισμό υπάρχουν πεδία σοβαρών διεκδικήσεων. Τις φωνάζουμε πολλά χρόνια: Κατάργηση της άμεσης εκλογής του προέδρου και των υπερεξουσιών του, μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων του κατά περίπτωση στο Δ.Σ. ή στη Γ.Σ., αντικατάσταση της ολομέλειας των προέδρων με πανελλαδικό αντιπροσωπευτικό δικηγορικό συνέδριο ως ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων, με συμμετοχή συνέδρων που θα εκλέγονται ταυτόχρονα με τις εκλογές για το Δ.Σ.

Κι αν για όλα αυτά η διάχυτη δυσαρέσκεια των συναδέλφων οδηγεί εύλογα στην εκτίμηση ότι ο Δ.Σ.Θ. πρέπει επιτέλους να αλλάξει ρότα, η αλλαγή αυτή πρέπει να αναζητηθεί όχι στο εκλογικό σύστημα, αλλά στον προσανατολισμό του περιεχομένου και των μορφών του αγώνα μας.

ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ, ΟΣΟ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ , ΑΛΛΑ ΔΙΕΞΑΓΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2008

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ – ΟΧΙ ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΣΤΗΣ

Η κατάσταση που επικρατεί στο κυρίαρχο συνδικαλιστικό μας όργανο έχει μετατρέψει το Δικηγορικό Σύλλογο σε ένα κουρασμένο και ηττοπαθή γραφειοκρατικό μηχανισμό, απολύτως αποξενωμένο από τους δικηγόρους και τα προβλήματά του, αγκυλωμένο σε κομματικές δουλείες και ιδιοτελείς φιλοδοξίες και καθηλωμένο σε de facto αδιέξοδες νεοφιλελεύθερες και συντεχνιακές αντιλήψεις για το δικηγορικό επάγγελμα.

Mία δικηγορία ελίτ, ακριβοπληρωμένη και με χρονόμετρα. Μία δικηγορία απρόσωπη, ανταγωνιστική, συντεχνιακή, «γιάπικη», δικηγορία συμφερόντων, υποταγμένη στους νόμους της αγοράς και στην κρατική και ιδιωτική αυθαιρεσία. Και παράλληλα μία δικηγορία της υποκρισίας, της μαύρης εκμετάλλευσης ασκουμένων και εμμίσθων συνεργατών, της συγκάλυψης των κοινωνικών διαφορών στους κόλπους της.

Επιπλέον, η διαδικασία άμεσης εκλογής του Προέδρου του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου, που αποτελεί παγκόσμια συνδικαλιστική πρωτοτυπία, καθώς όποιος θέλει με μεγάλες πιθανότητες να εκλεγεί ως σύμβουλος εκθέτει υποψηφιότητα ως Πρόεδρος, αποτελεί λογική συνθήκη όλων των παραπάνω.

Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που κατέρχονται στις εκλογές – είτε παλαιότερες είτε νεοεμφανιζόμενες – έχουν να αναμετρηθούν και να κριθούν με την απαίτηση να συγκρουστούμε με λογικές που κινούνται μεταξύ της άποψης ότι « ως δικηγόροι όσο λιγότερο συγκρουστούμε και διεκδικήσουμε, τόσο λιγότερο θα … προκαλέσουμε » και της θέσης ότι « πρέπει να προβαίνουμε στις … πρέπουσες για τους δικηγόρους κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις » και είναι πια φανερό ότι δεν μπορούν να προσφέρουν καμία απολύτως λύση.

Η παρέμβαση στο Σύλλογο δεν μπορεί να περιορίζεται στην ατομική προβολή, τις προσωπικές κι επαγγελματικές φιλοδοξίες και τις κομματικές εξαρτήσεις, ούτε να εξαντλείται στις εκλογές, στις σοβαροφανείς και τεχνοκρατικές εκδηλώσεις και τα πάρτυ. Σύγχρονη ριζοσπαστική παρέμβαση είναι αυτή που συγκρούεται με κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές όπως της διαχείρισης, του συμβιβασμού, της υποταγής και κατ’ επέκταση της αδράνειας.

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να εκφράσει τη δικηγορία εκείνων που δεν είναι και δεν θέλουν να γίνουν μεγαλοδικηγόροι. ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ, να αναδειχτεί το «κρυμμένο πρόσωπο» της δικηγορίας Η δικηγορία της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συλλογικής αντιμετώ­πισης, η δικηγορία της αντίστασης και της ριζοσπαστικής συνδικαλιστικής πρακτικής, της συνεργατικής προοπτικής, η δικηγορία των δικαιωμάτων απέναντι στη δικηγορία των συμφερόντων. Τους νέους και μαχόμενους, τις γυναίκες, τους κοινωνικά ευαίσθη­τους δικηγόρους, τους έμμισθους συνεργάτες και τους ασκούμενους.

Με την πεποίθηση ότι η ιστορία μας έχει καταδείξει ότι δεν εξαντλούμε τις παρεμβάσεις μας, από το 1999 που ιδρύθηκε η Εναλλακτική Πρωτοβουλία, στις προεκλογικές περιόδους και ότι στο μέτρο των δυνάμεών μας βρεθήκαμε πάντοτε κοντά στα προβλήματα και συμβάλαμε με τις απόψεις, τις προτάσεις και τις πράξεις μας, συμμετέχουμε και σε αυτές τις εκλογές.

ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟ για να εκφράσουμε και πάλι την αντίθεσή μας στον προεδροκεντρικό συνδικαλισμό και στις υπερεξουσίες που αυτός έχει.

Επαναλαμβάνουμε και φέτος την προγραμματική μας δέσμευση, που αποτελεί πάγια τακτική μας ήδη από το 1999, οι εκπρόσωποί μας στο Διοικητικό Συμβούλιο να εναλλάσσονται κάθε χρόνο.

Το ψηφοδέλτιο μας αποτελείται από πολλές γυναίκες συναδέλφους (9), νέους συναδέλφους (13 με ΑΜ πάνω από 6000) και συναδέλφους που έχουν πρωταγωνιστήσει στη μάχη για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων ασκουμένων και συνεργατών.

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s