Ατομικά Δικαιώματα και Πολιτικές Ελευθερίες

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΠΗΛΙΚΙΟ ΚΑΙ ΛΟΓΧΗ

 Μάρτης 2009

           Δεν έφταναν οι τρομονόμοι-εκτρώματα 2928/2001 και 3251/2004 και στα νομοθετικά υποπροϊόντα της νέας τάξης πραγμάτων ήρθαν να προστεθούν και οι τελευταίες ρυθμίσεις που προωθεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης, επαναφέροντας στο προσκήνιο την προστασία του κοινωνικο-οικονομικού καθεστώτος, σε μια νέα επιχείρηση επιβολής αυστηρής κοινωνικής πειθαρχίας και συμμόρφωσης: βαρύτατη ποινικοποίηση της χρήσης κουκούλας και επαναφορά του καταργημένου από το 1993 αδικήματος περιύβρισης της αρχής!

          «Στην παρούσα δύσκολη φάση η αστυνομία χρειάζεται στήριξη»: δήλωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, υιοθετώντας ανοιχτά πλέον τη γραμμή Καρατζαφέρη και κάνοντας ειδική αναφορά σε ό,τι ισχύει στην Ε.Ε. και ειδικά στο σκληρό γερμανικό μοντέλο και προχώρησε στην ανακοίνωση νέων έκτακτων μέτρων νομοθετικής καταστολής. Λίγο νωρίτερα είχε προηγηθεί η εξαγγελία για τη συγκρότηση ειδικού σώματος από «ευέλικτες ομάδες ταχείας επέμβασης» 3.000 αστυνομικών της ομάδας «Ζ» με δίκυκλα των 125 και 250 κυβικών, που θα περιπολούν νυχθημερόν στο κέντρο της Αθήνας, ενώ προετοιμάζεται η συγκρότηση ανάλογου σώματος και για τη Θεσσαλονίκη.

Το νομοσχέδιο, που πρόκειται πολύ σύντομα να τεθεί για ψήφισή του στη Βουλή, αποτελεί προληπτικό χτύπημα στο ανερχόμενο κίνημα κοινωνικής αντίστασης, ενισχύει θεαματικά ακραία ανορθολογικά και σκοταδιστικά δόγματα  και διευρύνει εντυπωσιακά τις «κόκκινες ζώνες» για τα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, καθώς προβλέπει:

— Βαριά ποινικοποίηση της χρήσης της κουκούλας (η οποία συνιστά πλέον  πλάγιο «ιδιώνυμο», δηλαδή οιονεί αυτοτελές έγκλημα) κατά τη διάπραξη ορισμένων πλημμελημάτων (διατάραξη κοινής ειρήνης, διακεκριμένες φθορές, σωματικές βλάβες) ως ιδιαίτερα επιβαρυντική περίπτωση τέλεσής τους, επιβαρύνοντας το αξιόποινό τους από 2 χρόνια έως ισόβια κάθειρξη! (παραμένει απροσδιόριστο για την ώρα το ακριβές πλαίσιο των απειλούμενων ποινών…). Μάλιστα η χρήση κουκούλας, φαρμακευτικής μάσκας, κασκόλ κλπ. ή η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου όποιου συλλαμβάνεται να διαπράττει τα αδικήματα αυτά, θα έχει ως αποτέλεσμα να επιβαρύνεται το ίδιο το πλαίσιο των ποινών και δεν θα επιμετράται απλώς με βαρύτερη ποινή αλλά μέσα στα προβλεπόμενα σήμερα πλημμεληματικά πλαίσια. Πρόκειται όχι μόνο για επικίνδυνη και απαράδεκτη νομική ακροβασία, αλλά και αυθαίρετη μετατροπή πλημμελημάτων σε κακουργήματα, χωρίς τη συνδρομή κανενός εξωτερικού αξιόποινου στοιχείου, πέρα από το «ενδυματολογικό κριτήριο» ή την ύπαρξη μακιγιάζ! 

Μετά τη χαρτογράφηση του «εσωτερικού εχθρού» και την ενεργοποίηση των πιο αντιδραστικών αντανακλαστικών, στέλνουν στην κοινωνία ένα σκληρό τρομοκρατικό μήνυμα,  στο όνομα δήθεν της «κοινωνικής ειρήνης» αλλά στην πραγματικότητα ενός στυγνού εκβιασμού για να επιτύχουν τις απαραίτητες κοινωνικές συναινέσεις στην επιβολή των  αντικοινωνικών σχεδίων τους.

— Αναβιώνει το ιστορικά και κοινωνικά καταδικασμένο αντισυνταγματικό αδίκημα της περιύβρισης της αρχής, το οποίο καταργήθηκε οριστικά το 1993, αφού μέτρησε στα 50 περίπου χρόνια ζωής του πολλές χιλιάδες διώξεων και καταδικαστικών δικαστικών αποφάσεων, καταστέλλοντας με απίστευτη ευκολία την ελευθερία της έκφρασης και όλης γενικά της δημόσιας ζωής, καταλήγοντας συχνά σε απίστευτες φαιδρότητες, καθώς ποινικοποιούσε ακόμη και το χιούμορ ή την πολιτική σάτυρα!, αλλά και τον απλό σχολιασμό πράξεων της δικαιοσύνης, την αιχμηρή κριτική, την πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία και φίμωνε τον τύπο και όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα, καθώς αφορούσε ακόμη και σε όσους  φώναζαν σκληρά συνθήματα ή τα κατέγραφαν σε πανό ή προκηρύξεις.

 Τα νέα μέτρα προβλέπουν αυτεπάγγελτη πλέον δίωξη για εξύβριση δημόσιου λειτουργού και μάλιστα σε όλη την έκταση της έννοιας του υπαλλήλου (μετά τη διεύρυνση της διατύπωσης, που αρχικά αναφερόταν μόνο σε αστυνομικό, ύστερα από ειδικό αίτημα που υπέβαλαν δικαστές και εισαγγελείς, προκειμένου να συμπεριληφθούν και εκείνοι), όπως αυτή προσδιορίζεται από το άρθρο 13  του Ποινικού Κώδικα, το οποίο ορίζει: «υπάλληλος είναι εκείνος στον οποίο νόμιμα έχει ανατεθεί, έστω και προσωρινά, η άσκηση υπηρεσίας δημόσιας, δημοτικής ή κοινοτικής ή άλλου νομικού προσώπου δημόσιου δικαίου». Παθόντες λοιπόν εκτός από τους αστυνομικούς μπορεί να είναι ένας ευρύτατος κύκλος προσώπων: δικαστές, εισαγγελείς, βουλευτές, υπουργοί, διοικητές οργανισμών και κρατικών τραπεζών, διευθυντές σχολείων, αλλά και οποιοσδήποτε δημόσιος υπάλληλος. Το ίδιο άλλωστε το αδίκημα της περιύβρισης δεν έχει άλλο σκοπό από την καθιέρωση και προστασία της  «αυθεντίας της αρχής» και της τιμή των οργάνων του κράτους.

Ακόμα και αν το υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο καταλήξει να αφορά μόνο σε δράστη «που ενήργησε με καλυμμένο το πρόσωπό του ή είχε αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του», είναι γνωστή η εκτεταμένη πλέον χρήση της ναζιστικής εμπνεύσεως έννοιας της «συλλογικής ευθύνης», αλλά και η ευκολία με την οποία καθημερινά σχεδόν αποδίδεται η κατηγορία της αντίστασης και εξύβρισης σε βάρος διαδηλωτών, μεγέθη που αποκαλύπτουν προκαταβολικά τις εφιαλτικέςδιαστάσεις που μπορεί να πάρει η εφαρμογή του.

Πέρα όμως από τα παραπάνω, το νέο νομοσχέδιο προβλέπεται να εισάγει και άλλες εξαιρετικά επικίνδυνες και αντιδραστικές ρυθμίσεις, όπως τη γενικευμένη άρση του απορρήτου αλληλογραφίας και τηλεφώνων (με βούλευμα ή εισαγγελική παραγγελία) των προσώπων που κατηγορούνται για οποιοδήποτε κακούργημα προβλέπει ο ποινικός κώδικας, συμπεριλαμβανομένης και της λαθρομετανάστευσης, επιβάλλοντας έτσι και νομοθετικά γενικευμένη ηλεκτρονική παρακολούθηση τεράστιου αριθμού πολιτών.

Είναι προφανές ότι το νομοσχέδιο αυτό στοχεύει επιθετικά στον πυρήνα θεμελιωδών ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και προαναγγέλλει άμεση και εντατική ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και της ελεύθερης έκφρασης και θεαματική αύξηση των αυθαίρετων και τυχαίων συλλήψεων.

Στη συχνότητα αυτή κινείται και ο υστερικός και δημαγωγικός λόγος των ΜΜΕ, με τη συστηματική υπερβολή στις διαστάσεις των απειλών, καθώς και την κατασκευή ψευδοαπειλών, η σχεδόν ανοιχτή ενθάρρυνση ή τουλάχιστον ανοχή της δράσης ακροδεξιών χώρων και σχημάτων, ενώ στις τελευταίες ύποπτες εμπρηστικές επιθέσεις (στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια και σε πολλά κτίρια καταλήψεων και στέκια συλλογικοτήτων) ανιχνεύεται μια σημαντική πιθανότητα το κυρίαρχο τμήμα της  πολιτικής τάξης να έχει επιλέξει το κλίμα έντασης και κατασκευής τρόμου με τυφλά χτυπήματα και παρακρατικές δράσεις.

          Η μετατροπή του «προβλήματος της ασφάλειας» σε «πρόβλημα δικαιοσύνης», σε μια εξίσωση όχι μόνο θεωρητικά μετέωρη αλλά και πρακτικά επικίνδυνη και βαθιά αντιδραστική, συνιστά τρομακτική οπισθοδρόμηση και αισχρή λεηλασία δικαιωμάτων και ελευθεριών, με τη σταθερή και διαρκή υποχώρηση της αρχής της νομιμότητας στον ορισμό του εγκλήματος και την επιβολή της ποινής και την απειλητική προέλαση – σε ολισθηρή μάλιστα επιφάνεια – της αρχής της σκοπιμότητας. Αυτό εκφράζεται  με τη μετάπτωση από το άδικο της πράξης στο άδικο του φρονήματος (ή και του ενδύματος!), στην υποκατάσταση του τεκμηρίου αθωότητας από το τεκμήριο ενοχής, στην αντιστροφή του βάρους απόδειξής της, στην υιοθέτηση πολιτικών εκτιμήσεων της αστυνομίας και στην καθιέρωση γενικευμένων μέτρων καταστολής, συνθέτοντας και ολοκληρώντας την εικόνα μιας αντιδραστικής εξουσίας που αντιμετωπίζει εχθρικά το σύνολο της κοινωνίας, θέτοντάς την σε κατάσταση ομηρίας.

Οι υπερτροφικοί μηχανισμοί ελέγχου και η ένταση της ποινικής, νομοθετικής, δικαστικής και αστυνομικής καταστολής συνδέονται απόλυτα με την ανατροπή λαϊκών κατακτήσεων και εργασιακών δικαιωμάτων, την αντιδραστική αναμόρφωση τους συστήματος ασφάλειας, υγείας και εκπαίδευσης, τη μόνιμη εργοδοτική αυθαιρεσία και αστυνομική τρομοκρατία, τη σταθερή δικαστική καταστολή του απεργιακού δικαιώματος, τη δίωξη και καταδίκη όσων διεκδικούν, αγωνίζονται και αμφισβητούν,

          Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποδείχθηκε τελικά πολύ οδυνηρό αγκάθι που καρφώθηκε βαθιά στην καρδιά του συστήματος, εκφράζοντας τις ασύμμετρες διαθέσεις της επαναστατημένης ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ήταν η  χειραφετημένη απάντηση-κραυγή μιας κοινωνίας, που αρνείται το νέο μοντέλο κοινωνίας και πολίτη, όπως απαιτεί το «εκσυγχρονιστικό όραμα» , που θα προτάσσει ως υπέρτατο αγαθό την «τάξη και ασφάλεια» σε βάρος των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών και θα διαμορφώνει έναν πολίτη, που θα είναι ελεύθερος μόνο να καταναλώνει και να δανείζεται, θα ζει ως αιχμάλωτος του πανοπτικού κράτους, θα εργάζεται ανασφάλιστος ως τα βαθιά γεράματα, θα χαφιεδίζει επ’ αμοιβή και θα αρνείται να διεκδικήσει τα αυτονόητα, προκειμένου να μη συνθλιβεί από την ανώνυμη, απρόσωπη και πανίσχυρη καταστολή του. Μιας κοινωνίας, που πέρασε στην αντεπίθεση, αρνούμενη τον κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα που της επιφυλάσσουν: των ιδιωτικοποιήσεων και απολύσεων, της ραγδαίας αύξησης της ανεργίας, των νέων εργασιακών σχέσεων και της ελαστασφάλειας, της καθημερινής εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας, της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικής ανάγκης και ανθρώπινου δικαιώματος, του αποκεφαλισμού κάθε εργατικού και κοινωνικού δικαιώματος και πολιτικής ελευθερίας.

Κι όπως όλα δείχνουν, το αγκάθι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για το σύστημα, που σπεύδει υπό καθεστώς πανικού να το αφαιρέσει, φοβούμενο ντόμινο κοινωνικών κατολισθήσεων και μαζικών πολιτικών αγώνων.

  

 ————————————————————————————–

—————————————————

Τα δικαιώματα στη δικαιοδοσία του στρατού!

 

               H συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Αμυνας) κατά την οποία αποφασίστηκαν μέτρα για την πάταξη της εγκληματικότητας συνιστά από μόνη της αντιδημοκρατική εκτροπή;

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της ΠΥΣ 31/2000 το ΚΥΣΕΑ πέραν των ζητημάτων που σχετίζονται με τις ένοπλες δυνάμεις (σχεδιασμός πολιτικής, κρίσεις κλπ) και την εξωτερική πολιτική της χώρας είναι αρμόδιο για θέματα δημόσιας τάξης μόνο σε δυο πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις:

Α) όταν τα θέματα αυτά σχετίζονται με την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας, δηλαδή όταν απαιτείται η κινητοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων για να συνδράμουν στο έργο της άμυνας κατά εξωτερικής επίθεσης και

Β) προκειμένου να κηρυχθεί μερική ή γενική κινητοποίηση της Χώρας με εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων για την άμεση αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων ή επεισοδίων.

Και μόνη συνεπώς η λήψη μέτρων αρμοδιότητας των Υπουργείων Δικαιοσύνης και Εσωτερικών από το ΚΥΣΕΑ και όχι από την αρμόδια Κυβερνητική Επιτροπή αποτελεί μείζον ζήτημα για τις συνταγματικές ελευθερίες πέρα από την αντιδραστικότητα των μέτρων καθαυτά.

Ως προς τα μέτρα,

1. Η ενεργοποίηση των καμερών και του (γνωστού σκανδαλώδους) συστήματος C4I για την καταγραφή κινήσεων υπόπτων για επεισόδια αποτελεί ευθεία παραβίαση των άρθρων 11, 9 και 9Α του Συντάγματος, καθώς περιστέλλει το δικαίωμα στη διαδήλωση, αλλά και παραβιάζει το δικαίωμα στον ιδιωτικό βίο και τον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό, αφού πλέον για την καταγραφή και επεξεργασία των δεδομένων δεν θα απαιτείται καν η προηγούμενη τέλεση κάποιου αδικήματος, αλλά θα βιντεοσκοπούνται όλες οι κινήσεις των πολιτών προκειμένου εν συνεχεία να εξιχνιάζονται αδικήματα (γι’αυτό άλλωστε η χρήση των καμερών μετά την Ολυμπιάδα επετράπη μόνο για τη διαχείριση της κυκλοφορίας και υπό αυστηρούς όρους με την απόφαση 63/2004 της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων). Όπως έχει ήδη συνομολογήσει το Υπουργείο Δικαιοσύνης στόχος δεν είναι μόνο η εξιχνίαση, αλλά στην πραγματικότητα και η αποτροπή τέλεσης αδικημάτων λόγω ενδεχόμενης βιντεοσκόπησής τους. Το επόμενο βήμα βέβαια θα ήταν η επέκταση της χρήσης καμερών και σε ιδιωτικούς χώρους (αφού και εκεί -και μάλιστα ιδίως εκεί- τελούνται αδικήματα). Η πρακτική αυτή, που πλήρως ενσωματώνει τη λογική του Μεγάλου Αδελφού, πέρα από φασιστική είναι και ατελέσφορη. Όπως έχει αποδειχθεί σε όλες τις χώρες που εφάρμοσαν αυτό το σύστημα (π.χ. Μ.Βρετανία, Εσθονία) η ενδεχόμενη βιντεοσκόπηση δεν έχει περιορίσει την εγκληματικότητα, αφού, όπως είναι προφανές, οι ρίζες των παραβατικών συμπεριφορών είναι βαθύτατα κοινωνικές και ο φόβος της καταστολής δεν επαρκεί για την αποτροπή τους (βλ. και απόφαση 58/2005 της Αρχής).

2. Η διευκόλυνση της χρήσης όπλων από τους αστυνομικούς όχι πλέον όταν συντρέχει κίνδυνος ένοπλης επίθεσης σε βάρος αυτών ή τρίτων, αλλά για την αποτροπή τέλεσης αδικημάτων ανοίγει ένα πεδίο αστυνομικής αυθαιρεσίας εξαιρετικά επικίνδυνο για την ασφάλεια των πολιτών. Ήδη με πολύ πιο αυστηρό πλαίσιο είναι ιδιαίτερα συχνό το φαινόμενο των άσκοπων πυροβολισμών από αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς με θύματα πολίτες. Άλλωστε ανενεργά είχαν μείνει και τα μέτρα που είχαν ληφθεί έτσι ώστε η οπλοφορία των αστυνομικών να εξαρτάται από την ψυχολογική εξέτασή τους. Πολλώ δε μάλλον που η ιδιωτική οπλοφορία των αστυνομικών επιτρεπόταν ακόμα και όταν είχαν ψυχολογικά προβλήματα! Το μέτρο αποτελεί πρόκληση στο κοινό αίσθημα, ιδίως μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου.

3. Η λήψη δειγμάτων DNA απ΄όσους συλλαμβάνονται για πρόκληση επεισοδίων ή βανδαλισμών αποτελεί ένα ακόμα επικίνδυνο μέτρο που έρχεται σε αντίθεση και με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 Σ), αλλά και με το εκ των άρθρων 2§1, 9, 20§1 Σ. εκπορευόμενο δικαίωμα του κατηγορουμένου στη μη αυτοενοχοποίησή του. Ειδικότερα, τόσο η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με την 15/2001 απόφασή της, όσο και η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής με την από 23-3-01 γνωμοδότησή της έχουν επισημάνει ότι η χρήση του γενετικού υλικού για τη δημιουργία προφίλ προσωπικότητας του κατηγορουμένου ή του δράστη αποτελεί ενέργεια απαγορευμένη, που προσκρούει στην συνταγματικά κατοχυρωμένη αξία του ανθρώπου (2§1 Σ) και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του (5§3 Σ.), ειδικότερη εκδήλωση της οποίας αποτελεί και το δικαίωμα στον πληροφοριακό αυτοπροσδιορισμό (9Α Σ.). Αλλά ακόμα και η χρήση του υλικού για την απόδειξη της ταυτότητας του δράστη (ήτοι ότι το γενετικό υλικό του είναι ίδιο με αυτό που έχει βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος) είναι επικίνδυνη και ατελέσφορη, αφού ι) μπορεί να αποδείξει μόνον ότι ο κατηγορούμενος ήταν στον τόπο του αδικήματος (όχι ότι τέλεσε και την πράξη), ιι) υπάρχει μεγάλος  κίνδυνος νοθεύσεως των δειγμάτων ιδίως όταν αυτά  διατηρούνται σε φακέλους ανεξιχνίαστων υποθέσεων ή κατά το στάδιο της προδικασίας και πρωτίστως ιιι) δια της αναλύσεως του DNA μπορεί ευχερώς να πιστοποιηθεί ότι το ληφθέν δείγμα δεν ταυτίζεται με το ευρεθέν στον τόπο του εγκλήματος, όχι όμως και να ταυτισθεί με αυτό. Όπως επισημαίνει η Επιτροπή Βιοηθικής με την ανάλυση του γενετικού υλικού μπορούν ευχερώς να αποκλεισθούν οι υπόνοιες τελέσεως ενός εγκλήματος από τον κατηγορούμενο, πλην όμως η πιστοποίηση της ταυτότητας των δυο δειγμάτων απαιτεί σειρά αναλύσεων και στατιστική επεξεργασία,. που μπορεί να οδηγήσει στην αποκάλυψη σωρείας πληροφοριών για το άτομο, γεγονός που έρχεται σε σύγκρουση με τα άρθρα 2§1 και 5§3 Σ.

Σε αντίστοιχη κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα που προτίθεται να λάβει το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μέτρα που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις διατάξεις του συντάγματος. Το αδίκημα της περιύβρισης αρχής συνιστά ευθεία παραβίαση των άρθρων 14 Σ. και 10 ΕΣΔΑ που δεν επιτρέπουν περιορισμούς της ελευθερίας της έκφρασης για τη διασφάλιση του κύρους δημοσίων αρχών (με εξαίρεση μόνο τη δικαστική εξουσία και πάλι μόνο όταν η κρινόμενη έκφραση συνιστά συκοφαντική δυσφήμηση στερούμενη παντελώς πραγματικής βάσης, όπως με σειρά αποφάσεων του έχει κρίνει το ΕΔΔΑ). Για τον ίδιο λόγο με το άρθρο 33 ν.2172/1993 είχε καταργηθεί το άρθρο 181 ΠΚ περί περιυβρίσεως αρχής (ενώ το πεδίο εφαρμογής του είχε ήδη περιορισθεί με τον ν.1738/1987).

Η καθιέρωση ως επιβαρυντικής περίστασης της απόκρυψης ή αλλοίωσης των χαρακτηριστικών κατά την τέλεση συγκεκριμένων αδικημάτων και η μετατροπή τους από πλημμελήματα σε κακουργήματα έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το άρθρο 25 Σ και την αρχή του Κράτους Δικαίου που απαγορεύει την επιβολή ποινών δυσανάλογων με το αδίκημα που τελέσθηκε. Στην προκείμενη περίπτωση ως επιβαρυντική περίπτωση τιμωρείται η προσπάθεια του δράστη κάποιου αδικήματος να κρύψει την ταυτότητά του (λες και αυτό δεν κάνουν οι δράστες όλων των αδικημάτων). Με την ίδια λογική επιβαρυντική περίσταση μπορεί να θεωρηθούν το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου, τα γάντια (που κρύβουν τα δακτυλικά αποτυπώματα), η κλοπή τη νύχτα, το τρέξιμο μετά την τέλεση ενός αδικήματος κλπ. κλπ. με αποκορύφωμα βέβαια τα κράνη στις μηχανοκίνητες πορείες (που από τη μια είναι υποχρεωτικά και από την άλλη κακούργημα!).

Η επικινδυνότητα όμως της ρύθμισης αναδεικνύεται αν αναλογισθούμε την πρακτική της αστυνομίας να «φορτώνει» τους κατηγορουμένους με πειστήρια. Εάν μέχρι σήμερα αυτό γίνεται στις περιπτώσεις των μολότωφ (ας θυμηθούμε την υπόθεση Τσάπμαν και των 7 της Θεσσαλονίκης όπου αστυνομικοί είχαν βιντεοσκοπηθεί να βάζουν μπουκάλια στο σακίδιο του κατηγορουμένου), με τις κουκούλες η κατασκευή ενόχων είναι πολύ πιο εύκολη.

Ακόμα και το θετικό βήμα για κατάργηση της προσωρινής κράτησης (που αποτελεί προκαταβολική έκτιση ποινής κατά παράβαση του τεκμηρίου αθωότητας) περιορίζεται στα περιουσιακά αδικήματα (στα εγκλήματα «λευκού κολάρου»). Έξω συνεπώς οι καταχραστές δημοσίου χρήματος, μέσα οι διαδηλωτές που θα κατηγορούνται για «κουκουλοφορία».

Τα μέτρα αυτά έρχονται σε συνέχεια των 273 συλλήψεων και 67 προφυλακίσεων του Δεκέμβρη, της εφαρμογής του τρομονόμου ενάντια σε ανήλικους μαθητές στη Λάρισα, των χιλιάδων παράνομων προσαγωγών και ερευνών σε σπίτια χωρίς εντάλματα, της επέμβασης των ΜΑΤ σε κάθε λαϊκή αντίσταση (ακόμα και για την παράνομη μετατροπή πάρκων σε πάρκινγκ), των νέων μέτρων καταπολέμησης των αντιστάσεων, όπως η προμήθεια εκτοξευτών νερού και όπλων ηλεκτρικής εκκένωσης (Tazer), ο διαγωνισμός του στρατού  για την προμήθεια ασπίδων, γκλομπ και άλλων μέσων καταστολής του εσωτερικού εχθρού, το π.δ. για χρήση σκύλων στις διαδηλώσεις που ήδη κρίθηκε αντισυνταγματικό από το ΣτΕ.

Στην πραγματικότητα όλα τα μέτρα που λαμβάνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα επιχειρούν στο όνομα της «ασφάλειας», του Νόμου και της Τάξης, να μεταθέσουν την πολιτική ατζέντα, να τρομοκρατήσουν την κοινωνία, να πείσουν ότι είναι αναγκαία μια ισχυρή κυβέρνηση, να ανορθώσουν το κύρος των δυνάμεων καταστολής  που καταβαραθρώθηκε με την εξέγερση του Δεκέμβρη. Το «αίσθημα  ασφάλειας των πολιτών» αποτελεί το όχημα για την οικοδόμηση κοινωνικών συμμαχιών του συνασπισμού εξουσίας με μικροαστικά στρώματα. Είναι συνεπώς το αναγκαίο συμπλήρωμα στην προσπάθεια του αστικού μπλοκ να δημιουργήσει ρωγμές στην λαϊκή δυσαρέσκεια και να ρίξει όλα τα βάρη της κρίσης στην πλάτη των εργαζομένων και της νεολαίας (πάγωμα μισθών, απολύσεις, κατάρρευση ασφαλιστικού συστήματος). Ταυτόχρονα ενισχύει και την  κερδοφορία στον τομέα παροχής υπηρεσιών ασφαλείας. Απαιτείται συνεπώς η πάνδημη καταδίκη των μέτρων και η άμεση απόσυρσή τους.

 ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 www.enallaktiki.wordpress.com              email:enallaktiki@hotmail.com

 

 —————————————————————————–

————————————————————-

 

ΓΙΑ ΤΟ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ … 

       Το «προληπτικό» σχέδιο εισβολής της αστυνομίας στο ΑΠΘ, χωρίς την άδεια των πανεπιστημιακών αρχών, κατά τον επετειακό εορτασμό του Πολυτεχνείου, στηρίζεται στην εξαιρετική διάταξη της παρ. 7 του άρθρου 2 ν. 1268/1982, την οποία το ίδιο το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα κατέστησε ανενεργή, με δύο μόνο εξαιρέσεις στα 24 χρόνια ζωής της, η μία εκ των οποίων, το 1985, σημαδεύτηκε από τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτέζα από αστυνομικό στα γεγονότα που ακολούθησαν.

       Ο αληθινός στόχος, ωστόσο, κατάλυσης του πανεπιστημιακού ασύλου είναι η πειθάρχηση και χειραγώγηση του πανεπιστημιακού κινήματος μπροστά στην καταιγίδα που είναι βέβαιο ότι θα ξεσπάσει το αμέσως επόμενο διάστημα για την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, η προώθηση ενός κλίματος ευρύτερων κοινωνικών συναινέσεων ή έστω αποχής και συμβιβασμού στις κρίσιμες επιλογές αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης και η επιβολή ενός νέου μοντέλου κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς. Το «νέο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο», άλλωστε, χρειάζεται τις δυνάμεις καταστολής, ώστε να μη μπαίνουν φραγμοί στη λειτουργία και σύνδεσή του με την αγορά (γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις, καθυστερήσεις εκτελέσεως προγραμμάτων κλπ.).

       Για το σκοπό αυτό, προκειμένου δηλαδή να εξασφαλίσουν τη μεγαλύτερη δυνατή ανοχή της κοινωνίας στα αντιεκπαιδευτικά και αντιλαϊκά σχέδιά τους, μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ και πολιτικών δυνάμεων επιδίδονται με εντυπωσιακό συντονισμό σε αντιδραστική δημαγωγία και τυχοδιωκτική εκστρατεία σπίλωσης και κατασυκοφάντησης του φοιτητικού κινήματος και του πανεπιστημιακού ασύλου, υπερτονίζοντας και προβάλλοντας αποκλειστικά περιθωριακές ενέργειες ελαχίστων προσώπων. Η νέα δημοσιογραφία αναλαμβάνει δυστυχώς ρόλο προληπτικής καταστολής και περιστρόφου, χειραγωγώντας συνειδήσεις, αλλοτριώνοντας αξίες, επιβάλλοντας κοινωνικά πρότυπα, απαξιώνοντας δικαιώματα και κοινωνικούς αγώνες παρουσιάζοντάς τους ως περιττούς ή επικίνδυνους.

       Ο αυταρχισμός είναι η άλλη όψη του ζαχαρωμένου μήλου, όταν οι «ανάγκες της αγοράς» δεν αφήνουν άλλα περιθώρια ούτε καν για μικροπαροχές ή για τα βασικά δικαιώματα στην εργασία, την ασφάλιση, την εκπαίδευση, την υγεία. Η ακόμα πιο πειρατική εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και της ανθρώπινης εργασίας και διανόησης, συμβαδίζει αναγκαστικά με την οικοδόμηση ενός αστυνομικού κράτους, που χτυπά χωρίς δισταγμό και κάνει χρήση χημικών στην παραμικρή διαμαρτυρία ή διαδήλωση, τους εργάτες στα λιπάσματα, τους ναυτεργάτες, τους δασκάλους, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές και καθέναν ο οποίος διαδηλώνει τα στοιχειώδη εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματά του. Γι’ αυτούς τους λόγους επιχειρούν συστηματικά βαθύτατο ακρωτηριασμό δικαιωμάτων και ελευθεριών και τη διαρκή συρρίκνωση του πλαισίου νομιμότητας, μέσα στο οποίο κινούμαστε όλοι, ούτως ώστε όλο και περισσότεροι πολίτες ή πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες να βρίσκονται στις γκρίζες ζώνες του νόμου, απειλούμενοι διαρκώς και ευθέως να κατηγορηθούν ως δράστες παράνομων ενεργειών.

       Μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο πρέπει να εντάξουμε το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, καθώς είναι άρρηκτα και άμεσα συνδεδεμένο με τη διασφάλιση των λαϊκών ελευθεριών, αναγκών και δικαιωμάτων. Ενδεχόμενη κατάργησή του, σε συνδυασμό με τους τρομονόμους και τις συστηματικές παραβιάσεις κάθε έννοιας ιδιωτικής ζωής θα οδηγήσει μοιραία στην ολοκληρωτική έλλειψη από την κοινωνία κάθε χώρου ελεύθερης δράσης και διακίνησης ιδεών.

       Το πανεπιστημιακό άσυλο προέκυψε ως ιστορική, κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα, που σήμερα αποκτά ποιοτικότερα χαρακτηριστικά, τα οποία επιβάλλουν όχι μόνο την προάσπιση αλλά και τη διεύρυνσή του. Το αγκάθι που κάρφωσε κάποτε η εξέγερση του Πολυτεχνείου στα πλευρά του συστήματος βρίσκεται ακόμα πολύ βαθιά για να μπορέσουν εύκολα να το αφαιρέσουν. Ίσως πολλοί από εκείνους που τότε πρωτοστάτησαν «ενσωματώθηκαν», «κουράστηκαν», «έφυγαν». Εκείνοι όμως που «ήρθαν και δεν μπορούν να φύγουν» είναι πολύ περισσότεροι, γιατί βλέπουν καθημερινά τα δικαιώματά τους να συμπιέζονται και το μέλλον τους «αντιπαροχή σε πολυεθνικό μονόδρομο». Κι αν αυτή η συστηματικά επιχειρούμενη αμφισβήτηση του πανεπιστημιακού ασύλου οδηγήσει, κατά το επιδιωκόμενο, στην κατάργησή του, αυτό θα επιβεβαιώσει οριστικά το τέλος της ποινικής ασυλίας των κοινωνικών αγώνων και την επιστροφή στο αστυνομικό κράτος άλλων εποχών.

       Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα αναδύεται απλό και καθαρό: όλοι αυτοί που σήμερα κραυγάζουν υποκριτικά «υπέρ της εφαρμογής του νόμου», όταν μιλούν για άρση του παν/κού ασύλου, θα επιμείνουν άραγε με τον ίδιο ζήλο στην υπεράσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος περί απαγόρευσης ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων..;

16 Νοεμβρίου 2006

——————————————————————————————-

—————————————————————-

 

 

ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ:  ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

             «Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είναι η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του Κράτους. Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του δια τας αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος». Αυτά έλεγε σε προεκλογική του συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη την 7/7/1928 ο Ε.Βενιζέλος και ήταν απολύτως ξεκάθαρος: αφού 4 μήνες μόλις μετά τη νίκη του στις εκλογές έφερε για ψήφισή του στη Βουλή  (22/12/1928) το πρώτο στα ελληνικά χρονικά νομοσχέδιο «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Ήταν ο διαβόητος ν. 4229/1929, που προέβλεπε το «ιδιώνυμο» και που στα επτά χρόνια της εφαρμογής του οδήγησε σε διάλυση σωματείων και οργανώσεων που επηρεάζονταν από κομμουνιστικές και ελευθεριακές ιδέες, αμέτρητες απολύσεις, πάνω από 16.500 συλλήψεις και χιλιάδες καταδίκες και εξορίες. Σ’ αυτόν στηρίχθηκαν και πολλοί άλλοι αντιδραστικοί νόμοι που ακολούθησαν, όπως ο αναγκαστικός νόμος 117/1936 του Μεταξά και οι εμφυλιοπολεμικοί  νόμοι 942/1946 και 509/1947, που θέσπιζαν ως βαρύτατο ποινικό αδίκημα «τη διάδοση ιδεών επικίνδυνων για το κοινωνικό καθεστώς».                                          

Στην πιο πρόσφατη ιστορία, πρώτος αντιτρομοκρατικός υπήρξε ο νόμος 774/1978 «περί καταστολής της τρομοκρατίας και προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος», ο οποίος – πέρα από τα μεγάλα κεφάλαια αοριστίας και αντισυνταγματικότητάς του – επαναδιατύπωνε με έξοχα αποκαλυπτικό τρόπο το παλαιό και γνωστό δόγμα «κάθε δυναμικός αντίπαλος της εξουσίας είναι τρομοκράτης». Ο νόμος αυτός καταργήθηκε 5 χρόνια αργότερα με το άρθρο 9 του ν. 1366/1983, αφού μέτρησε αρκετές δεκάδες συλλήψεων και καταδικών.

Δεύτερος αντιτρομοκρατικός ήταν ο νόμος 1916/1990, που ψηφίστηκε επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη «για την προστασία της κοινωνίας από το οργανωμένο έγκλημα». Όλες οι διατάξεις του «έδειχναν» τρομοκρατική δραστηριότητα, καθώς το οργανωμένο έγκλημα – που ως γνωστόν συνδέεται κυρίως με τα οικονομικά εγκλήματα – υπήρχε μόνο στο πρώτο άρθρο και απουσίαζε από όλο το υπόλοιπο κείμενο. Ο τίτλος του βαθιά υποκριτικός και αποπροσανατολιστικός,  και ο ίδιος ο νόμος όχι μόνο αντισυνταγματικός, αλλά και απίστευτα πρόχειρος –αν όχι φαιδρός- στο σύνολό του  επικρίθηκε έντονα από επιστήμη και κοινωνία. Εισήγαγε αντικειμενική ποινική ευθύνη (!) στα ΜΜΕ, σε μια προσπάθεια χειραγώγησης του τύπου, προβλέποντας αυστηρές ποινικές και διοικητικές κυρώσεις σε περίπτωση δημοσίευσης ανακοινώσεων, προκηρύξεων κλπ. τρομοκρατών και σημαντικές δικονομικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, άρση απορρήτου επιστολών και τραπεζικών καταθέσεων, αποκλεισμό της αντικατάστασης της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους, παροχή χρηματικής αμοιβής για όποιον τρίτο συμβάλλει στην αποκάλυψη και σύλληψη «τρομοκρατών» και απαλλαγή ποινής για όποιον, πριν ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον του, αποχωρήσει από την ομάδα ή οργάνωση και δώσει πληροφορίες για τα μέλη της, ή μειωμένη ποινή ή απαλλαγή του δράστη, σε περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί η εξάρθρωση αλλά ματαιωθεί η σχεδιαζόμενη πράξη.

Επτά χρόνια μετά την κατάργηση του νόμου αυτού (1993),  την 21/11/2000 συστήνεται ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή, από τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης Σταθόπουλο, αποφασισμένη εξαρχής και κατεπειγόντως να θεσπίσει οπωσδήποτε ειδικό νόμο για την αντιμετώπιση του «οργανωμένου εγκλήματος» και της «τρομοκρατίας» με διατάξεις σαφώς αυστηρότερες από τις ισχύουσες, που να ψηφιστεί από τη Βουλή το ταχύτερο δυνατό στις αρχές του 2001. Ως πρόσχημα γι’ αυτό χρησιμοποιήθηκαν οι ολυμπιακοί αγώνες, αλλά ο στόχος ήταν καθαρός και προφανής: θέσπιση και στην Ελλάδα ενός σκληρού νομοθετικού πλαισίου για την άσκηση της ποινικής καταστολής και  τον έλεγχο του πληθυσμού. 

Εξαιτίας των σφοδρών κοινωνικών αντιδράσεων αλλά και των πρωτοφανών σε έκταση για μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή παραιτήσεων πανεπιστημιακών και νομικών, που συμμετείχαν σ’ αυτή, το έργο της επιτροπής καθυστέρησε. Η ολοκλήρωσή του επιταχύνθηκε αμέσως μετά τη βομβιστική επίθεση που δέχτηκε ο βουλευτής της Ν.Δ. Μιχαλολιάκος, για την οποία καμία οργάνωση δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη…

Τελικά ο πρώτος τρομονόμος «νέας γενιάς», ο 2928/2001, με τον τίτλο «τρομοκρατία: τροποποίηση Π.Κ. (εγκληματική οργάνωση), Κ.Ποιν.Δ. κλπ.» ψηφίζεται από την Ολομέλεια της Βουλής, την 25/11/2001, με τη συμμετοχή 22 μόλις βουλευτών. Καταργεί το αδίκημα της «σύστασης» και μετατρέπει το πλημμέλημα της «συμμορίας» σε κακούργημα, δίνοντας τον ορισμό της «εγκληματικής οργάνωσης», στην περίπτωση της οποίας μάλιστα εισάγει νέες ανακριτικές πράξεις και μεθόδους.

Το καλοκαίρι 2004 θεσπίζεται από την κυβέρνηση της Ν.Δ. με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ  και ο δεύτερος τρομονόμος 3251/2004 για το «ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης . Εγκληματικές Οργανώσεις-Τρομοκρατικές πράξεις», ο οποίος θωράκισε σημαντικά τον πρώτο. Προσδιορίζει για πρώτη φορά την έννοια της «τρομοκρατικής πράξης», προβλέπει αδικήματα «με ανατρεπτικό σκοπό», ορίζει τον «ατομικό τρομοκράτη» και διευρύνει ακόμη περισσότερο την ποινικοποίηση των ιδεών και του φρονήματος…

———————————————————————————–

—————————————————

 

Η ΤΥΦΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΠΑ

 

(η αποκαθήλωση της κάμερας) 

Μη βγάζετε συμπεράσματα εκ των προτέρων. Διαβάστε όλο το ιστορικό της εγκληματικής μας συμπεριφοράς και ύστερα συμπερασματολογείτε, χειροκροτήστε, συμπαρασταθείτε, βρίστε ή μείνετε αδιάφοροι στην αιώρα της απραξίας σας.

          Είναι 5 η ώρα το πρωί το σπίτι κοιμάται, εγώ όχι, βαδίζω στους τοίχους, στο πάτωμα, στην οροφή ή πιθανό να τα φαντασιώνομαι όλα αυτά, η πόλη αγουροξυπνημένη περιμένει τους πρωτοετείς τακτικούς εισβολείς της, σχεδιάζω υπομνήματα, φτιάχνω ερωτηματολόγια και μετά τα σκίζω και σκιτσάρω: μ’ αρέσει να σκιτσάρω έρημα καφενεία μ’ άδεια τραπέζια και μπάτσους να δέρνονται με κουκουλοφόρους. Αγνοώ ίσως το λόγο για την πρώτη προτίμησή μου, για τη δεύτερη δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ αλλά θα το καταλάβετε παρακάτω. Τώρα όμως μ’ ενδιαφέρουν πιο σημαντικά πράγματα και πρέπει να συγκεντρωθώ σ’ αυτά. Μελετώ τις τελευταίες λεπτομέρειες εξόντωσης του θηρίου κάμερας – ας το ονομάσουμε Κύκλωπα – που έχουν σφηνώσει πάνω απ’ την είσοδο του Διοικητικού Πρωτοδικείου σαν το κέρατο του βοδιού γιατί κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί απ’ αυτό.

           Όλα έχουν προετοιμαστεί κι έχουν σχεδιαστεί, ίσως κάποια ερασιτεχνικά, πρέπει να μας βοηθήσουν κι οι συγκυρίες, η απόφαση όμως έχει ληφθεί, θα δράσουμε αιφνιδιαστικά και με ανυποχώρητη αποφασιστικότητα, όπως συνηθίζει να λέει μια μαχητική και μπροστάρισσα σύντροφός μας. Όλα έτοιμα λοιπόν, το σκοινί, το κοντάρι, ο κρίκος, τα πανό, το κάλεσμα για τη μάζωξη.

          Η κάμερα-Κύκλωπας, λοιπόν, ελέγχει τα μαλλιά, την κόμμωση, τα βαμμένα χείλη, το μπούστο, τους γλουτούς, ακτινογραφεί τις κινήσεις μας, ακούει τις κουβέντες στο πεζοδρόμιο, στους διαδρόμους του δικαστηρίου, στο αίθριο – τ’ αφτιά του Δημοσίου δεν ακολουθούν τη λαϊκή ρήση «και οι τοίχοι έχουν αφτιά» αλλά προχώρησαν σε οφθαλμική προσθετική – φωτογραφίζει τα χρήματα συναλλαγών, δηλαδή όπως καταλαβαίνετε τα χρήματα είναι όλα προσημειωμένα, αφού υπάρχει δυνατότητα κοντινού πλάνου, οπότε υπάρχει σφοδρή πιθανότητα νέου κύκλου παρακολουθήσεων, διώξεων κλπ.

          Σ’ αυτό το ύψιστο έργο που επιτελεί η κάμερα-Κύκλωπας συνεπικουρείται απ’ τα γνήσια τέκνα της μικροκάμερες-Κυκλωπάκια, που είναι διάσπαρτα σε καίρια σημεία του κτηρίου, αλλά μ’ αυτές θ’ ασχοληθούμε άλλη φορά.

          Αν μια συνάδελφος, λοιπόν, τρόφιμος του Διοικητικού Πρωτοδικείου, αλλάξει χρώμα στα μαλλιά της, της γίνεται παρατήρηση γιατί μπερδεύονται οι κάμερες καταγράφοντας δύο γυναίκες σε συσκευασία της μιας. Το ίδιο και μ’ εμάς συμβαίνει ή όσους από εμάς έχουμε την απρονοησία ή το θράσος να υπερασπιζόμαστε διωκόμενους κι εξαθλιωμένους, ημεδαπούς κι αλλοδαπούς, εργάτες και λαθρομετανάστες – ίδιο κοστούμι, γραβάτα, τσάντα, στερεότυπες λέξεις και κινήσεις. Η κάμερα έχει αχρωματοψία αλλά διαθέτει ισχυρή μνημονική ικανότητα.

          Κι ύστερα κι ενώ το Δικαστήριο είναι ζωσμένο απ’ όλους εμάς κι αρκετούς απ’ τα παραπάνω αποβράσματα, φωνές ακούγονται μαζικά, διαμαρτυρίες, συνθήματα και πανό, ντουντούκες, όλα αυτά δηλαδή που συμβαίνουν σε μια ειρηνική εκρηκτική συγκέντρωση. Οι χειριστές τεχνικοί των καλών καμερών, δηλαδή των ΜΜΕ, που βέβαια έχουμε καλέσει εμείς γιατί σας είπα όλα είναι σπουδαγμένα και σύννομα προσχεδιασμένα, μας ικετεύουν να κάνουμε μια πιο εντυπωσιακή ενέργεια, αυτές πουλάνε μας λένε, ο καθένας έχει τους σκοπούς του κι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα – «μην ανησυχείτε, γι’ αυτό σας καλέσαμε» τους λέμε – και ξαφνικά, θαρρείς παρορμητικά ή με νοητική συνεννόηση, ο κρίκος σφηνώθηκε στο κοντάρι με το σχοινί παραμάσχαλα και το κοντάρι υψώθηκε, το λάθος ίσως ήταν που δεν αναρτήσαμε και την ελληνική σημαία σαν μια διασκευή αναπαράστασης της κήρυξης της επανάστασης του ’21 κι όλα αυτά μαζί που λέτε, δεν μπορώ μη με ρωτάτε πώς, στραγγάλισαν το μάτι του Κύκλωπα κι όλοι μας βαλθήκαμε να τον τυφλώσουμε.

          Πρόβαλε σθεναρή αντίσταση μονάχος του – απουσία βέβαια μπάτσων με τρόπο επιδεικτικό λες και συναινούσαν στην τύφλωσή του – πρέπει να του το αναγνωρίσουμε αυτό, κάτι τέτοιο έκανε κι ο Παπαφλέσσας στον Ιμπραήμ μόνο που εμείς δεν φιλήσαμε το μάτι του Κύκλωπα, ενεργοποίησε λοιπόν και τα ηλεκτροφόρα καλώδιά του στην πολλαπλή προστασία που έχει αλλά τελικά ξεριζώθηκε και σωριάστηκε κάτω με πάταγο, έτσι που νόμιζες πως έσπασε, πλην όμως δεν έσκασε ούτε έσπασε, απλά τυφλώθηκε πρόσκαιρα, όπως βέβαια μάθαμε εκ των υστέρων, αφού με περισσή ιατρική φροντίδα, που στοίχισε μόνο 130 ευρώ και πρωτοποριακή ασφαλίτικη επιχείρηση επανατοποθετήθηκε και με μια απλή αναίμακτη συγκόλληση ανέβλεψε και πάλι.

          Πάντως τη στιγμή της πρόσκαιρης πτώσης και τύφλωσής του οι κάμεραμεν των ΜΜΕ ζητωκραύγαζαν μαζί μας και μαζί με το πλήθος που είχε συρρεύσει κι εμείς άτρωτοι, ιδρωμένοι, σχεδόν σε παροξυσμό κάναμε δηλώσεις μπροστά στις επίσημες και σύννομες μικρές ρουφιανοκάμερες – που πάντως στάθηκαν στο ύψος τους και δεν μας κατέδωσαν – θριαμβολογούντες ως σύγχρονοι ημίθεοι, η κάμερα κάτω σωριασμένη, κάποιοι την υπερπήδησαν να εξαγνίσουν το κακό, στήσαμε τρελλό χορό επάνω της – τώρα καταλαβαίνω τον ανθρωποφάγο χορό των κάφρων και Ζουλού – κι ύστερα αρχίσαμε να σκορπάμε δίνοντας ραντεβού σ’ ένα μπαρ να γιορτάσουμε τα επινίκειά μας.

          Και τότε παρουσιάστηκε μπροστά μας ένας μπάτσος, κάτι σαν μεταλλαγμένος Ρόμποκοπ, κάπου κρυβόταν μέχρι εκείνη την ώρα σαν κεραμιδόγατος, ίσως και να επόπτευε το χώρο στάθμευσης των Ι.Χ.Ε. των Δικαστών για την αποτροπή δολιοφθορών κι άλλων τρομοκρατικών ενεργειών, που ήταν και η πλέον σημαντική αιτιολογία του Προϊσταμένου του Διοικητικού Εφετείου για την τοποθέτηση των Κυκλώπειων ασκεριών σε καίρια σημεία του κτηρίου ή τέλος και το πιθανότερο να’ χε άλλη ασχολία, πιο τολμηρή, τη θέαση μέσω ενός άλλου Κυκλώπειου μικρο-οφθαλμού των οπίσθιων κάποιας γοητευτικής συναδέλφισσας. Πού να γνωρίζω τα γούστα του καθένα και τις υπηρεσιακές του εντολές; Άρχισε λοιπόν να μας ρωτά ο μπάτσος ποιος τύφλωσε τον Κύκλωπα, να ζητάει τα στοιχεία μας ως ύποπτων για την επικίνδυνη σωματική βλάβη του κι εμείς ν’ απαντούμε «ο κανένας, ο κανένας!» ως γνήσιοι απόγονοι του πανούργου Οδυσσέα, οπότε κι ένας από μας θέλοντας να διασκευάσει το μύθο ή να τον διασκεδάσει ή να γράψουμε τη δική μας ιστορία ή να του δώσει άλλοθι στην απραγία, αδιαφορία και συγκατάβασή του στα δρώμενα μέχρι εκείνη τη στιγμή, ίσως και για να τον ξεφορτωθεί, του ‘δωσε την επαγγελματική του κάρτα. Ε! αυτό ήταν! Τα πράγματα εξελίχθηκαν γρήγορα, κινητοποιήθηκαν οι γνωστοί μαυροφόροι εκδικητές και τρομοκράτες των πολιτών κι άρχισαν να ψάχνουν δρόμους, δρομάκια, μπαλκόνια, δικαστήριο, μπαράκια για τον εντοπισμό και σύλληψη των ενόχων. Η επιχείρηση, ως γνωστόν, όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, «στέφθηκε με επιτυχία» αφού ακριβώς! στο διπλανό! καφέ της πόρτας του Πρωτοδικείου ένας εκ των πρωταίτιων της συμφοράς του Κύκλωπα έπινε αμέριμνος το πέμπτο ουισκάκι του και κάπνιζε αρειμανίως τα τσιγάρα του – είμαι βέβαιος πως κάπου μεταξύ ουρανού και γης θα βρίσκονταν, ίσως σε κάποιο ιπτάμενο περσικό χαλί των παιδικών μας παραμυθιών – οδηγήθηκε στην Ασφάλεια σαν ύποπτος, ρωτήθηκε αδιάκριτα κι απάντησε διακριτικά, τι να πει άλλωστε με τόσο αλκοόλ που είχε καταναλώσει και με τη νίκη νωπή να χοροπηδά στο μυαλό του, αφέθηκε ελεύθερος ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, πλην τότε εμφανίσθηκε ο μπάτσος, ας τον πούμε Μπέκα, με την επαγγελματική κάρτα στα χέρια του           και κατέθεσε ευθαρσώς και με εθνική έπαρση  ότι αυτός που του την έδωσε είναι ένας από τους πρωταίτιους της τύφλωσης του Κύκλωπα και τον αναγνώρισε σαν δράστη κι απ’ τη φωτογραφία της φωτοτυπίας της ταυτότητάς του που του δείξανε. Να η κύρια χρησιμότητα της έκδοσης αστυνομικών ταυτοτήτων! η ταυτοποίησή σου σαν δράστη αρκεί να δώσεις μια επαγγελματική σου κάρτα. Ποιος Δίας και θεοί μας έχουνε φυλάξει και δεν έχουμε διωχθεί μέχρι τώρα για πληθώρα εγκληματικών πράξεων. Σκεφθείτε αν όλοι οι εντολείς μας πήγαιναν στην Αστυνομία και κατέθεταν πως αυτός, ναι αυτός! – μπραφ του δείχναν και τη φωτογραφία μας – μου έκανε αυτό ή το παράλλο.  Σημειωτέον ότι η επαγγελματική κάρτα έχει τέτοια πέραση ούτε golden πιστωτική κάρτα να ήτανε, που κατασχέθηκε σαν πειστήριο της εγκληματικής συμπεριφοράς του «δράστη».

          Έτσι όλο το τμήμα Προστασίας κι Ασφάλειας του Πολιτεύματος και του Κράτους της Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης άρχισε πλέον να δουλεύει αργά αλλά μεθοδικά για την ανακάλυψη όλων των δραστών, που επιβουλεύονται το πολίτευμά μας, αυτουργών, συναυτουργών, συνεργών και λοιπών αχρείων αμετανόητων απογόνων των κομμουνιστο-συμμοριτών αλλά εν τω μεταξύ για να δικαιολογήσουν το μισθό τους ή να τσιμπήσουν και καμμιά προαγωγή ή καλή μεταθεσούλα, σχημάτισαν δικογραφία σε βάρος του «δράστη», αυθαίρετα και σ’ επίδειξη δύναμης και αυτονομίας απ’ τις αρμόδιες θεσμοθετημένες Αρχές, διέταξαν προανάκριση, κατέθεσε ο άλλος μπάτσος, ας τον πούμε Σαϊνη – φρουρός της άλλης Κυκλώπειας πόρτας, αλλά αυτός κράτησε το στόμα του κλειστό – σίγουρα θα κατηγορηθεί σαν συνεργός μας εν καιρώ – λέγοντας πως όλα πήγαν μια χαρά, σύμφωνα με τον καθημερινό σχεδιασμό, χωρίς ν’ αντιληφθεί εκτροπές και τα τοιαύτα, σαν κάτι ουδέν νεώτερον απ’ το δυτικό μέτωπο (εν προκειμένω βέβαια είναι ανατολικό). Μπράβο του, του αξίζει τουλάχιστον εύφημη μνεία και για να σας εξομολογηθώ σκεφτόμαστε να τον τιμήσουμε σε ειδική εκδήλωση.

          Μετά διανύουμε μια περίοδο, μακρά, απειλητικά σιωπηλή – σ’ αυτό ίσως συνετέλεσε και η πρωτοφανής μαζική χορήγηση αδειών σε δικαστές, Εφέτες και Πρωτοδίκες, που τελικά καλούνται, δίνουν κατάθεση και μεγαλόψυχα συμπεριφερόμενοι δηλώνουν πως δεν επιθυμούν την ποινική δίωξη του «δράστη» – σ’ αυτό βοήθησε ίσως και τα πενιχρά νοσήλεια που χρειάστηκαν για την ίαση του Κύκλωπα, σας το ‘πα μόνο 130 ευρώ, αν και απορημένοι όλοι τους ρωτούσαν γιατί τάχα να αρνούμαστε τους προστάτες μας και συνοδούς της προσωπικής και επαγγελματικής μας ζωής και να θέλουμε να τους τυφλώσουμε.

          «Είναι καλοί ξέρετε ο Κύκλωπας και τα Κυκλωπάκια, υπάκουοι, καλόβολοι, τρώνε ελαφρά και συντηρούνται κατ’ έτος μόνον απ’ τα χρήματα των διωκτών τους!! Πώς είναι δυνατό να πληρώνουν για να τους διατηρούν στη ζωή, για να τους προστατεύουν και τους φυλάσσουν κι ύστερα οι ίδιοι να θέλουν να τους τυφλώσουν … Ξέρετε προστατεύουν και φυλάσσουν κι εμάς από τους διώκτες τους και τα καθάρματα που υπερασπίζονται».

          Αν ήμουν στην κατάθεσή τους θα τους έλεγα «πάρτε τον Κύκλωπα και τα Κυκλωπάκια και βάλτε τα στους καμπινέδες σας να επιτηρούν και προστατεύουν τον πισινό σας και όλα τα γεννητικά σας όργανα». Βέβαιο είναι πρώτα θα αντιδρούσαν οι ίδιοι οι μπάτσοι γιατί το θέαμα θα ήταν πληκτικό και αποκρουστικό, άσε που πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της υποκλοπής κάποιων κασετών καταγραφής, επεξεργασίας κι αποθήκευσης εικόνων, οπότε ίσως άρχιζε η κακόγουστη συγκριτική και τα πικρόχολα σχόλια και τότε θα γινότανε το έλα να δεις που λένε κι οι απλοϊκοί άνθρωποι.

          Περιττό να σας πω πως η προανάκριση δεν ξέρω αν συνεχίζεται, αν περαιώθηκε, ο «δράστης» πάντως δεν απολογήθηκε, οι υπόλοιποι «δράστες» παραμένουν γνωστοί-άγνωστοι, οι καταθέσεις, οι προθεσμίες και οι διώξεις είναι θέμα μιας ζαριάς των μπάτσων, που αρέσκονται και στα τυχηρά παιχνίδια – ο μπαλαντέρ είναι ο πατριωτισμός τους – και στην υποτακτικότητα των ανά την επικράτεια εισαγγελέων, και ποιος γνωρίζει τα μέλλοντα κι αβέβαια γεγονότα αν και βέβαια, όπως αντιλαμβάνεστε, προέχει η προστασία του πολιτεύματος.

          Έτσι όλοι οι ένοχοι πρέπει να βρεθούν, να διωχθούν, να δικαστούν, να καταδικαστούν, βλέπετε η δημοκρατία κινδυνεύει το ίδιο, όπως και το κράτος και κύρια η ασφάλειά μας – μα πόσο αχάριστοι είμαστε που τυφλώνουμε τους απανταχού προστάτες μας – το κλίμα βέβαια παραμένει αναβράζον σαν τις ασπιρίνες που καταπίνουν οι διώκτες μας απ’ τον πονοκέφαλο που τους προκαλέσαμε και τελικά όλοι σε αναμονή, μπάτσοι και δικαστές και βέβαια οι δικηγόροι, οι πρώτοι σύμμαχοι, οι τελευταίοι εχθροί κι αντίπαλοί τους κι εμείς τώρα πια δηλώνουμε «ναι είμαστε ένοχοι γιατί δεν θέλουμε τους Κύκλωπες ρουφιάνους και προστάτες σας» και σχεδιάζουμε την επόμενη ολοκληρωτική εξόρυξη των οφθαλμών όλων των Κυκλώπων, ενήλικων και ανηλίκων, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα ‘χουμε κοντάρια, σκοινιά και κρίκους αλλά σπαθιά πύρινα θα κρατάμε σαν τον Ηρακλή και τον Ιόλαο, έτσι που μετά την εξόρυξή τους θα καυτηριάζουμε το οπτικό τους νεύρο για ν’ αποφύγουμε το φαινόμενο της Λερναίας Ύδρας.

          Τελικά με την ιστορία μαθαίνεις, με τη μυθολογία πράττεις κι όλα αυτά έτσι για τη λευτεριά μας ρε γαμώτο, για την ανασφάλειά σας ρε κουφάλες!!!

                                            Ένα ποιητικό-πολιτικό αφήγημα του Γιώργου Τζαμαδάνη,

                                             Δικηγόρου – Ποιητή

                      μέλους της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας  Δικηγόρων